państwo

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

państwo (język polski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˈpãj̃stfɔ], AS[pãĩ ̯stfo], zjawiska fonetyczne: utr. dźw. nazal. rozs. artyk. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) struktura polityczna obejmująca określony obszar i grupę ludzi go zamieszkującą, rządzona przez osoby reprezentujące grupę; ustrój takiej struktury; zob.  też państwo w Wikipedii

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, liczba mnoga

(2.1) zwrot grzecznościowy względem grupy, w której zarówno kobiety, jak i mężczyźni
(2.2) tytuł grzecznościowy wobec małżeństwa
(2.3) pan i pani wobec służby
odmiana:
(1.1) lp 
(2.1-3) blp 
przykłady:
(1.1) Monako to bardzo małe państwo.
(2.1) Czy nie mają Państwo nic przeciwko temu, że otworzę okno?
(2.2) Państwo Kowalscy bardzo mili.
(2.3) Moi poprzedni państwo nie byli tacy oschli” — pomyślał ogrodnik.
składnia:
kolokacje:
(1.1) miasto-państwo
synonimy:
(1.1) kraj
(2.1) panie i panowie
(2.2) małżeństwo, rodzina
(2.3) chlebodawcy
antonimy:
(2.3) służba
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
(1.1)
rzecz.  upaństwowienie n 
zdrobn.  państewko n 
czas.  upaństwowić
przym.  państwowy, wewnątrzpaństwowy
(2.1-3)
rzecz.  pan m , Pan m , pani m , panicz m , panienka f , panowanie n 
czas.  panować
przym.  pański
związki frazeologiczne:
(1.1) źle się dzieje w państwie duńskimpaństwo policyjnepaństwo w państwie
(2.1-3) państwo młodzi
etymologia:
uwagi:
zobacz też: państwo roślinne
tłumaczenia:
źródła: