ogrodnik
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] ogrodnik (język polski)
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) osoba zajmująca się ogrodem
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik ogrodnik ogrodnicy dopełniacz ogrodnika ogrodników celownik ogrodnikowi ogrodnikom biernik ogrodnika ogrodników narzędnik ogrodnikiem ogrodnikami miejscownik ogrodniku ogrodnikach wołacz ogrodniku ogrodnicy
- przykłady:
- (1.1) Potem sprowadził ogrodnika, a następnie: kowala, ślusarza, stolarza i kołodzieja. (B. Prus: Powracająca fala)
- składnia:
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- forma żeńska ogrodniczka
- rzecz. ogrodnictwo, ogrodniczki, ogrodzenie, ogród, ogródek mrz
- przym. ogrodniczy, ogrodowy
- związki frazeologiczne:
- pies ogrodnika • trzej ogrodnicy • zimni ogrodnicy
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) gardener
- francuski: (1.1) jardinier m
- hiszpański: (1.1) jardinero m
- interlingua: (1.1) horticulturista
- islandzki: (1.1) garðyrkjumaður m
- kazachski: (1.1) бағбан
- niemiecki: (1.1) Gärtner m
- nowogrecki: (1.1) κηπουρός m,f
- polski język migowy:
(w zapisie )
- portugalski: (1.1) jardineiro
- słowacki: (1.1) záhradník m
- szwedzki: (1.1) trädgårdsmästare w
- źródła:
