panicz

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

panicz (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈpãɲiʧ̑], AS[pãńič], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) daw. niepełnoletni syn w szlacheckiej, zamożnej rodzinie
(1.2) iron. mężczyzna młody, elegancki, żyjący wygodnie
odmiana:
przykłady:
(1.1) Nasz panicz zawsze jada śniadania o godzinie ósmej.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. pan m, pani f, panna f, panienka f, paniusia f, państwo m.-os., panisko n, panowanie n
zdrobn. paniczyk m
czas. panować, opanować
przym. pański, wielkopański
przysł. pańsko
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: