panicz

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

panicz (język polski) [edytuj]

wymowa:
IPA: [ˈpãɲiʧ̑], AS: [pãńič], zjawiska fonetyczne: zmięk. • nazal.  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) daw.  niepełnoletni syn w szlacheckiej, zamożnej rodzinie
(1.2) iron.  mężczyzna młody, elegancki, żyjący wygodnie
odmiana:
przykłady:
(1.1) Nasz panicz zawsze jada śniadania o godzinie ósmej.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  pan m , pani f , panna f , panienka f , paniusia f , państwo m.-os. , panisko n , panowanie n 
zdrobn.  paniczyk m 
czas.  panować, opanować
przym.  pański, wielkopański
przysł.  pańsko
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
Źródło „http://pl.wiktionary.org/w/index.php?title=panicz&oldid=2381072”