larum

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

larum (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈlarũm], AS[larũm], zjawiska fonetyczne: nazal.  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) przest.  pobudka, sygnał wojenny, wzywający do broni
(1.2) wrzawa, wrzask, zamieszanie, zgiełk
(1.3) daw.  trwoga, popłoch[1]
odmiana:
nieodm. 
przykłady:
(1.1) Trąby grały larum, by kto żyw, chronił się do miasta, lecz oni nie słyszeli tych głosów lub nie chcieli na nie zważać. (Henryk Sienkiewicz, Potop, 1886)
(1.2) U nas, gdzie opinię publiczną wytwarzają kanapy, ile razy pojawi się jakaś nowa myśl z zagranicy, natychmiast podnosi się taki wrzask, takie larum, że trzeba mieć chyba odwagę graniczącą z zuchwałością, by jakąś reformę lub w ogóle coś niebywałego chcieć wprowadzić. (Henryk Sienkiewicz, Listy z podrózy do Ameryki, 1876-78)
(1.3) Nie wiem gdzie jest dziś, nie chce podnosić tu larum, wydzwonię go to ustawimy się gdzieś na piwo do baru (Wiciu - Co będzie)
składnia:
kolokacje:
(1.1) bić na larum
(1.2) podnieść/wszcząć larum
synonimy:
(1.1) alarm, do broni, daw.  larmo[2], daw.  larma[2], daw.  trwoga[2], bicie na trwogę[2]
antonimy:
(1.2) cisza, spokój
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
z włoskiego all'arme (do broni)[3]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. 2, s. 685, Warszawa 1900–1927.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 hasło larmo w: Samuel Bogumił Linde, Słownik języka polskiego, t. I, część II, s. 1226, Warszawa, Drukarnia XX. Piiarów, 1807-1814.
  3. Słownik języka polskiego, red. Witold Doroszewski, t. IV, Państwowe Wydawnictwo Wiedza Powszechna, Warszawa 1958–1969.
  4. 4,0 4,1 4,2 Wielki słownik polsko-angielski, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa, 2006, tom 1, s. 429