słyszeć
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] słyszeć (język polski)
wymowa: IPA: [ˈswɨʃɛʨ]
znaczenia:
czasownik przechodni
odmiana: (1.1) słysz|eć, koniugacja VIIb; aspekt dokonany usłysz|eć, koniugacja VIIb przykłady:
składnia: (1.1) słyszeć +B., nie słyszeć +D.
kolokacje: (1.1) słyszeć hałas/szum liści/warkot/stuk/rozmowę/...
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: (1.1) rzecz. słyszenie n, słuch m; czas. posłyszeć, słuchać, zasłyszeć
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: (1.1) „słyszeć” dotyczy tylko odbierania dźwięku, natomiast „słuchać” oznacza, że ktoś słyszy i jednocześnie skupia na tym uwagę tłumaczenia:
- angielski: (1.1) hear
- chorwacki: (1.1) čuti
- czeski: (1.1) slyšet
- dolnołużycki: (1.1) słyšaś
- duński: (1.1) høre
- francuski: (1.1) entendre
- grecki: (1.1) ακούω
- hawajski: (1.1) lohe, pā
- hiszpański: (1.1) oír
- islandzki: (1.1) heyra
- jidysz: (1.1) הערן (hern)
- niemiecki: (1.1) hören
- rosyjski: (1.1) слышать
- szwedzki: (1.1) höra
- ukraiński: (1.1) чути
- włoski: (1.1) sentire
