graniczyć
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] graniczyć (język polski)
wymowa:
znaczenia:
czasownik przechodni, aspekt niedokonany
- (1.1) mieć wspólną granicę
- (1.2) (1.1) w odniesieniu do uczuć, stanu fizycznego lub psychicznego
odmiana: (1.1-2) przesz. ja graniczyłem/graniczyłam, ty graniczyłeś/graniczyłaś, on graniczył, ona graniczyła, ono graniczyło, my graniczyliśmy/graniczyłyśmy, wy graniczyliście/graniczyłyście, oni graniczyli, one graniczyły; ter. ja graniczę, ty graniczysz, on, ona, ono graniczy, my graniczymy, wy graniczycie, oni graniczą; przysz. ja będę graniczył/~a, ty będziesz graniczył/~a, on będzie graniczył, ona będzie graniczyła, ono będzie graniczyło, my będziemy graniczyli/graniczyły, wy będziecie graniczyli/graniczyły, oni będą graniczyli, one będą graniczyły
przykłady:
- (1.1) Polska graniczy z Niemcami.
- (1.2) Jego zachowanie graniczy z obłąkaniem.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. granica; czas. ograniczać
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
