trąba

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

trąba (język polski)[edytuj]

trąba (1.2)
trąba (1.2)
trąba (1.3)
słoń drapie się trąbą (1.4) w oko
wymowa:
IPA[ˈtrɔ̃mba], AS[trõmba], zjawiska fonetyczne: nazal. asynch. ą  
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) zgrub.  od: trąbka
(1.2) muz. , pot.  każdy duży dęty, blaszany instrument muzyczny, np. tuba lub waltornia
(1.3) gwałtowny wir powietrza; zob.  też trąba powietrzna w Wikipedii
(1.4) zool.  wydłużony i umięśniony narząd chwytny u niektórych zwierząt (np. słonia); zob.  też trąbowce w Wikipedii
(1.5) żart.  o człowieku nieenergicznym, niezaradnym
odmiana:
(1.1-5)
przykłady:
(1.2) Nie gram na żadnej trąbie od trzech lat.
(1.3) Niedawno na tym obszarze pojawiła się trąba powietrzna.
(1.4) Istnieje przekonanie, że figurka słonia z podniesioną trąbą przynosi szczęście.
(1.5) Nie poderwałeś jej? Ale z ciebie trąba!
składnia:
kolokacje:
(1.3) trąba powietrznadąć w trąby • odgłos trąby
synonimy:
(1.3) tornado
(1.5) gapa
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  trębacz m , trębaczka f 
zdrobn.  trąbka
czas.  wytrąbić, ndk.  trąbić, dk.  zatrąbić, odtrąbić
przym.  trąbkowy, trąbkowaty
związki frazeologiczne:
jak z koziej dupy trąbapuścić w trąbęrobić w trąbętrąba jerychońska
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: