wiara

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] wiara (język polski)


wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) przekonanie, że coś jest prawdą; ufność, zaufanie wobec rzeczy niepewnych, nie do końca znanych
(1.2) pot.  przekonanie o słuszności twierdzeń dogmatycznych opierające się na uznaniu ich za objawione przez Boga; religia
(1.3) reg. pozn.  określenie na grupę towarzyszy

odmiana: (1.1-3) lp  wiar|a, ~y, wierze, ~ę, ~ą, wierze, ~o; blm  przykłady:

(1.1) Wierzę, że czterolistna koniczyna przyniesie mi szczęście.
(1.2) Męczennika torturowano, bo nie chciał wyrzec się swojej wiary.
(1.3) Za mną, wiara!

składnia: (1.1) wiara w + B. 
kolokacje: (1.1) ~a w Boga, w czyjeś czyste intencje; przyjmować na ~ę, człowiek małej ~y, ~a w cuda/zabobony; (1.2) ~a rzymskokatolicka; wyrzec się wiary
synonimy: (1.1) zaufanie; (1.2) religia, wyznanie
antonimy:
wyrazy pokrewne: przym.  wierny, wiarołomny, wiarygodny; rzecz.  wierność, wierzenie
związki frazeologiczne: dobra wiara, zła wiara, wiara w człowieka, w dobrej wierze
etymologia:
uwagi: tłumaczenia: