wiara
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] wiara (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) przekonanie, że coś jest prawdą; ufność, zaufanie wobec rzeczy niepewnych, nie do końca znanych
- (1.2) pot. przekonanie o słuszności twierdzeń dogmatycznych opierające się na uznaniu ich za objawione przez Boga; religia
- (1.3) reg. pozn. określenie na grupę towarzyszy
odmiana: (1.1-3) lp wiar|a, ~y, wierze, ~ę, ~ą, wierze, ~o; blm przykłady:
- (1.1) Wierzę, że czterolistna koniczyna przyniesie mi szczęście.
- (1.2) Męczennika torturowano, bo nie chciał wyrzec się swojej wiary.
- (1.3) Za mną, wiara!
składnia: (1.1) wiara w + B.
kolokacje: (1.1) ~a w Boga, w czyjeś czyste intencje; przyjmować na ~ę, człowiek małej ~y, ~a w cuda/zabobony; (1.2) ~a rzymskokatolicka; wyrzec się wiary
synonimy: (1.1) zaufanie; (1.2) religia, wyznanie
antonimy:
wyrazy pokrewne: przym. wierny, wiarołomny, wiarygodny; rzecz. wierność, wierzenie
związki frazeologiczne: dobra wiara, zła wiara, wiara w człowieka, w dobrej wierze
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:
- angielski: (1.1) faith, belief, confidence, trust; (1.2) faith
- dolnołużycki: (1.2) wěra f
- esperanto: (1.1,2) kredo
- francuski: (1.1) foi f, croyance f
- hiszpański: (1.1) fe f, confianza f
- niemiecki: (1.1) Vertrauen n; (1.2) Glaube m
- rosyjski: (1.1-2) вера
- szwedzki: (1.1) tro w
- ukraiński: (1.1-2) віра f
- włoski: (1.1) fede
