szczęście

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

szczęście (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈʃʧ̑ɛ̃w̃ɕʨ̑ɛ], AS[ščũ̯śće], zjawiska fonetyczne: zmięk. nazal. asynch. ę   wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) uczucie radości i zadowolenia
(1.2) powodzenie w jakichś działaniach, pomyślny zbieg okoliczności
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Szczęście to jedyna rzecz, która się mnoży, jeśli się dzieli. (Albert Schweitzer)
(1.2) Zawsze w teleturniejach miałem szczęście do łatwych pytań.
składnia:
kolokacje:
(1.2) mieć szczęście; szczęście dopisuje komuś
synonimy:
(1.1) radość, uciecha, zadowolenie
(1.2) pomyślność, powodzenie
antonimy:
(1.1) nieszczęście, smutek, przygnębienie, ból
(1.2) pech
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  szczęśliwość f , szczęściara f , szczęściarz m , szczęśliwiec m 
czas.  uszczęśliwiać ndk. 
przym.  szczęśliwy
związki frazeologiczne:
dziecko szczęściadrzewko szczęściałut szczęściaodważnym szczęście sprzyja / śmiałym szczęście sprzyjaszczęście w nieszczęściu
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: