szczęście

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] szczęście (język polski)


wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) uczucie radości i zadowolenia
(1.2) powodzenie w jakichś działaniach, pomyślny zbieg okoliczności

odmiana: (1.1-2) lp  szczęści|e, ~a, ~u, ~e, ~em, ~u, ~e; blm  przykłady:

(1.1) Szczęście to jedyna rzecz, która się mnoży, jeśli się ją dzieli. (Albert Schweitzer)
(1.2) Zawsze w teleturniejach miałem szczęście do łatwych pytań.

składnia:
kolokacje: (1.2) mieć szczęście; szczęście dopisuje komuś
synonimy: (1.1) radość, uciecha, zadowolenie; (1.2) pomyślność, powodzenie
antonimy: (1.1) nieszczęście, smutek, przygnębienie, ból; (1.2) pech
wyrazy pokrewne: przym.  szczęśliwy; czas.  uszczęśliwiać; rzecz.  szczęściarz, szczęśliwiec
związki frazeologiczne: drzewko szczęścia, łut szczęścia, dziecko szczęścia
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:

Źródło „http://pl.wiktionary.org/wiki/szcz%C4%99%C5%9Bcie”