męczennik

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

męczennik (język polski)[edytuj]

męczennik (1.1)
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) rel.  ktoś, kto poniósł śmierć za wiarę i zwykle został wyniesiony na ołtarze; zob.  też męczennik w Wikipedii
(1.2) przen.  osoba, która cierpi z powodu swych przekonań
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) W miejscu śmierci męczennika znajduje się murowana tablica pamiątkowa.
(1.2) On był męczennikiem walk o niepodległość.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) daw.  martyr, ofiarnik
(1.2) cierpiętnik; daw.  ofiarnik
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
(1.1) szahid, protomatyr
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  męka f , męczenie n , męczarnia f , zmęczenie n , wymęczenie n , męczeństwo n , umęczenie n , zamęczenie n , zamęczanie n , męczennicowate nm.-os. 
forma żeńska męczennica f , męczenniczka f 
czas.  męczyć ndk. , zmęczyć dk. , wymęczyć dk. , umęczyć dk. , zamęczyć dk. , zamęczać ndk. 
przym.  męczeński, męczenniczy
przysł.  męczeńsko
związki frazeologiczne:
udawać męczennikarobić z siebie męczennikakiedy na Czterdziestu Męczenników marznie, to jeszcze czterdzieści nocy przymarznie
etymologia:
uwagi:
por.  martytrologia
tłumaczenia:
źródła: