prawda

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] prawda (język polski)


wymowa: IPA: [ˈpravda] posłuchaj
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) treść zgodna z rzeczywistością

wykrzyknik...

(2.1) ...sygnalizujący, że mówiący zgadza się z tym, co ktoś powiedział

część spójnika...

(3.1) co prawda..., ale/jednak/lecz..., informującego, że treść jednego ze zdań jest niezgodna z tym, co można wywnioskować z treści drugiego

odmiana: (1.1) lp prawd|a, ~y, ~zie, ~ę, ~ą, ~zie, ~o; lm ~y, ~, ~om, ~y, ~ami, ~ach, ~y
przykłady:

(1.1) Mówi, że widział go w tej restauracji, ale nie wiem, czy to prawda.
(2.1) Ona to zrobiła! - Prawda! Sam to widziałem!
(3.1) Można, co prawda wątpić w prawdziwość twojej teorii, jednak dla pewnych skrajnych przypadków może być ona słuszna.

składnia:
kolokacje: mówić prawdę, szczera prawda, zgodny z prawdą, ustalać / odkrywać prawdę
synonimy: (1.1) zgodność
antonimy: (1.1) kłamstwo
wyrazy pokrewne: przym. prawdziwy, prawdomówny, przysł. prawdziwie, rzecz. prawdziwość
związki frazeologiczne: między Bogiem a prawdą, mijać się z prawdą, naga prawda, spojrzeć prawdzie w oczy, święta prawda, przysłowia: prawda w oczy kole
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:

Źródło: „http://pl.wiktionary.org/wiki/prawda”