prawda

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

[edytuj] prawda (język polski)

wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˈpravda], AS[pravda]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) treść zgodna z rzeczywistością; zob.  też prawda w Wikipedii
(1.2) mat.  log.  jedna z dwóch wartości logicznych, obok fałszu; zob.  też prawda (logika) w Wikipedii

wykrzyknik...

(2.1) ...sygnalizujący, że mówiący zgadza się z tym, co ktoś powiedział

część spójnika...

(3.1) co prawda..., ale/jednak/lecz..., informującego, że treść jednego ze zdań jest niezgodna z tym, co można wywnioskować z treści drugiego
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Mówi, że widział go w tej restauracji, ale nie wiem, czy to prawda.
(1.2) Fałsz lub prawda to prawda.
(2.1) Ona to zrobiła! - Prawda! Sam to widziałem!
(3.1) Można, co prawda, wątpić w prawdziwość twojej teorii, jednak dla pewnych skrajnych przypadków może być ona słuszna.
składnia:
kolokacje:
(1.1) mówić prawdę, szczera prawda, zgodny z prawdą, ustalać / odkrywać prawdę
synonimy:
(1.1) zgodność
antonimy:
(1.1) kłamstwo
wyrazy pokrewne:
przym.  prawdziwy, prawdomówny, prawdopodobny
przysł.  prawdziwie
rzecz.  prawdziwość f , prawdopodobieństwo n , prawdziwek m 
wprawdzie
partykuła zaprawdę, naprawdę
związki frazeologiczne:
cała prawdagorzka prawdaBogiem a prawdąmijać się z prawdąmówić komuś całą prawdęnaga prawdanaginać prawdępo prawdzieprawda absolutnaprawda leży pośrodkuspojrzeć prawdzie w oczystara prawdaświęta prawdazgodnie z prawdąziarno prawdyprawda górą lata jak orzeł
przysłowia: prawda w oczy kole
etymologia:
prasł.   *pravьda < prasł.   *pravъ +  *-ьda[1]
uwagi:
zob.  też prawda (ujednoznacznienie) w Wikipedii
tłumaczenia:
źródła:
  1. Wiesław Boryś, Słownik etymologiczny języka polskiego, s. 480, Kraków, Wydawnictwo Literackie, 2006. ISBN 83-08-03648-1.
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Współpraca
Narzędzia
W innych językach