przewodnik

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] przewodnik (język polski)


wymowa: wymowa ?/i, IPA: [pʃɛˈvɔdʲɲik], AS: [pševodʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. utr. dźw. 
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba zajmująca się oprowadzaniem wycieczek turystycznych, pokazująca turystom miejsca warte zobaczenia, eksponaty itp.
(1.2) osoba, która czemuś przewodzi, pokazuje drogę
(1.3) rel.  guru, przywódca duchowy

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(2.1) książka, ulotka, także nagranie audiowizualne, przeznaczone dla turystów, zawierające opis okolicy, ciekawe zabytki, mapy itp.
(2.2) fiz.  substancja, która dobrze przewodzi prąd elektryczny

odmiana: (1.1-3) lp  przewodni|k, ~ka, ~kowi, ~ka, ~kiem, ~ku, ~ku; lm  ~cy, ~ków, ~kom, ~ków, ~kami, ~kach, ~cy; (2.1-2) lp  przewodni|k, ~ka, ~kowi, ~k, ~kiem, ~ku, ~ku; lm  ~ki, ~ków, ~kom, ~ki, ~kami, ~kach, ~ki przykłady:

(1.1) Przewodnik oprowadził hałaśliwą grupę turystów po Starym Mieście.
(1.2) Podróżnik zdecydował się wynająć murzyńskiego przewodnika do przejścia przez dżunglę.
(2.1) Mimo że mieliśmy przewodnik, nie znaleźliśmy domu, w którym mieszkał znany pisarz.
(2.2) Najlepszymi przewodnikami srebro, miedź i żelazo.

składnia:
kolokacje: (2.1) przewodnik po Warszawie/Krakowie/okolicy/zamku/muzeum/...
synonimy:
antonimy: (2.2) izolator
wyrazy pokrewne: (1) czas.  przewodzić; (2.2) rzecz.  półprzewodnik, przewodnictwo
związki frazeologiczne:
etymologia: (1) od przewodzić
uwagi: tłumaczenia:

W innych językach