posiadać
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] posiadać (język polski)
- znaczenia:
czasownik przechodni
- (1.1) książk. o człowieku: być właścicielem czegoś o dużej wartości
- (1.2) opanować jakąś umiejętność, wiedzę w jakiejś dziedzinie
czasownik nieprzechodni
czasownik zwrotny
- (3.1) ~ się → tylko we fraz.
- odmiana:
- (1) posiad|ać, koniugacja I; aspekt dokonany: posiąść
- przykłady:
- (1.1) W swoim księgozbiorze posiadam wiele starych książek.
- (1.2) Ona posiada ogromną wiedzę na temat sztuki gotyku.
- (2.1) Ptaki odleciały, ale niedaleko posiadały na bliskich drzewach, jakby oczekując, kiedy będę łaskaw się wynieść, ażeby mogły wrócić[1].
- składnia:
- (1.1-2) ~ + B.
- kolokacje:
- (1.2) ~ wiedzę/wykształcenie
- synonimy:
- (1.1) mieć, dysponować
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. posiadacz, posiadaczka, posiadanie
- związki frazeologiczne:
- (1.2) posiąść wszystkie rozumy
- (3.1) nie posiadać się z radości/ze szczęścia/z oburzenia
- etymologia:
- uwagi:
- (1) wyraz jest nadużywany w języku potocznym[2], niewskazane jest jego użycie z nazwami rzeczy błahych oraz z podmiotem nieżywotnym, w których sugeruje się, by używać słowa „mieć”[3][4]
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) own, have, possess
- białoruski: (1.1) валодаць, мець; (1.2) умець
- bułgarski: (1.1) имам
- duński: (1.1) eje, have
- esperanto: (1.1) posedi, havi
- francuski: (1.1-2) avoir, posséder
- hiszpański: (1.1-2) tener, poseer
- interlingua: (1.1) posseder
- litewski: (1.1) turėti
- niemiecki: (1.1) besitzen
- nowogrecki: (1.1-2) έχω, διαθέτω
- rosyjski: (1.1) иметь, быть
- słowacki: (1.1) mať
- ukraiński: (1.1) мати
- źródła:
