wynajmować

wynajmować (język polski)

wymowa:

IPA: [ˌvɨ̃najˈmɔvaʨ̑], AS: [vỹnai ̯movać], zjawiska fonetyczne: nazal. nazalizacja • akc. pob. akcent poboczny 

znaczenia:

czasownik przechodni

(1.1) zezwalać komuś na korzystanie ze swojej własności w zamian za opłatę

(1.2) korzystać z czyjejś własności w zamian za opłatę

odmiana:

(1.1) wynajm|ować, koniugacja IV; dk. aspekt dokonany wynaj|ąć koniugacja Xc, zmiany: czas przyszły ~mę, ~miesz itd.; tryb rozkazujący ~mij, ~mijmy, ~mijcie

przykłady:

(1.1) Moja ciotka wynajmuje pokój jakimś studentom.

(1.2) Studenci wynajmują pokój od mojej ciotki.

składnia:

(1.1) wynajmować +B. biernik (nie ~ +D. dopełniacz) +C. celownik

(1.2) wynajmować +B. biernik (nie ~ +D. dopełniacz) od +D. dopełniacz

kolokacje:

(1.1) wynajmować mieszkanie/samochód/pokój/... komuś

(1.2) wynajmować mieszkanie/pokój/... od kogoś

synonimy:

(1.2) dzierżawić

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik wynajmowanie, wynajem, najem

czas. czasownik najmować/nająć

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) rent, let; (1.2) rent
• duński: (1.1) udleje, leje (ud); (1.2) leje
• esperanto: (1.1) lui, lupreni; (1.2) luigi, ludoni
• francuski: (1.1) louer
• hiszpański: (1.1) alquilar
• niemiecki: (1.1) vermieten; (1.2) mieten
• nowogrecki: (1.1) ενοικιάζω, νοικιάζω
• rosyjski: (1.1) сдавать в наём, отдавать напрокат; (1.2) снимать, брать напрокат, нанимать
• szwedzki: (1.1) hyra; (1.2) hyra

źródła: