półprzewodnik

półprzewodnik (język polski)

wymowa:

IPA: [ˌpuwpʃɛˈvɔdʲɲik], AS: [puu̯pševodʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • utr. dźw. utrata dźwięczności • akc. pob. akcent poboczny  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) fiz. fizyka ciało stałe będące przewodnikiem, o oporze większym niż w metalach, a mniejszym niż w dielektrykach; zob. zobacz też półprzewodniki w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	półprzewodnik	półprzewodniki
dopełniacz	półprzewodnika	półprzewodników
celownik	półprzewodnikowi	półprzewodnikom
biernik	półprzewodnik	półprzewodniki
narzędnik	półprzewodnikiem	półprzewodnikami
miejscownik	półprzewodniku	półprzewodnikach
wołacz	półprzewodniku	półprzewodniki

przykłady:

(1.1) Cechą charakterystyczną półprzewodników jest przerwa energetyczna.

składnia:

kolokacje:

(1.1) półprzewodnik samoistny • półprzewodnik domieszkowany • półprzewodnik typu n/p • półprzewodnik organiczny

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik półprzewodnictwo n rodzaj nijaki

przym. przymiotnik półprzewodnikowy

związki frazeologiczne:

etymologia:

pol. polski pół + przewodnik

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) semiconductor
• francuski: (1.1) semi-conducteur m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1) semiconductor m rodzaj męski
• nowogrecki: (1.1) ημιαγωγός m rodzaj męski

źródła: