miedź

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

miedź (język polski)[edytuj]

miedź (1.1)
miedź (1.2)
wymowa:
wymowa ?/i, wymowa 2 ?/i, IPA[mʲjɛ̇ʨ̑], AS[mʹi ̯ėć], zjawiska fonetyczne: zmięk.wygł.podw. art.i → j 
homofony: mieć
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) chem. metal, pierwiastek chemiczny o symbolu Cu i liczbie atomowej 29; zob. też miedź w Wikipedii
(1.2) przen. pieniądz, zwłaszcza miedziany
odmiana:
(1.1-2) blm
przykłady:
(1.1) Miedź jest metalem kolorowym.
(1.2) Gdybym mówił językami ludzi i aniołów, a miłości bym nie miał, stałbym się jak miedź brzęcząca albo cymbał brzmiący.[1]
składnia:
kolokacje:
(1.1) miedź elektrolityczna / fosforowa / hutnicza / koloidalna / rafinowanaacetylenek / tlenek / wodorotlenek miedzi
synonimy:
(1.1) symbol. Cu
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) miedziowiec
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. miedziak m, miedziaczek m, miedziowiec m, miedzioryt m, miedziorytnik m, miedziowanie n, pomiedziowanie n, miedzian m, miedzianka f, miednica f
czas. miedziować ndk., pomiedziować dk.
przym. miedziany, miedziowy
przysł. miedziowo
związki frazeologiczne:
jak się nie ma miedzi, to się na dupie siedzi
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1. list św. Pawła apostoła do Korytian, przekład „Biblii tysiąclecia”