polski

polski (język polski)

Język polski należy do gru­py języków zachodniosło­wiańskich, stanowiących część rodziny języków indo­europejskich. Ocenia się, że jest on językiem ojczystym około 44 milionów ludzi na świecie – mieszkańców Pol­ski oraz Polaków zamiesz­kałych za granicą.

polski (2.1)

wymowa:

wymowa, IPA: [ˈpɔlsʲci], AS: [polsʹḱi], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie 

znaczenia:

przymiotnik

(1.1) odnoszący się do państwa Polska

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(2.1) język urzędowy Polski; zob. zobacz też język polski w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza				liczba mnoga
	m.-os. rodzaj męskoosobowy/mzw rodzaj męskozwierzęcy	mrz rodzaj męskorzeczowy	f rodzaj żeński	n rodzaj nijaki	m.-os. rodzaj męskoosobowy	nm.-os. rodzaj niemęskoosobowy
mianownik	polski		polska	polskie	polscy	polskie
dopełniacz	polskiego		polskiej	polskiego	polskich
celownik	polskiemu		polskiej	polskiemu	polskim
biernik	polskiego	polski	polską	polskie	polskich	polskie
narzędnik	polskim		polską	polskim	polskimi
miejscownik	polskim		polskiej	polskim	polskich
wołacz	polski		polska	polskie	polscy	polskie
stopień wyższy bardziej polski przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga m.-os. rodzaj męskoosobowy/mzw rodzaj męskozwierzęcy mrz rodzaj męskorzeczowy f rodzaj żeński n rodzaj nijaki m.-os. rodzaj męskoosobowy nm.-os. rodzaj niemęskoosobowy mianownik bardziej polski bardziej polska bardziej polskie bardziej polscy bardziej polskie dopełniacz bardziej polskiego bardziej polskiej bardziej polskiego bardziej polskich celownik bardziej polskiemu bardziej polskiej bardziej polskiemu bardziej polskim biernik bardziej polskiego bardziej polski bardziej polską bardziej polskie bardziej polskich bardziej polskie narzędnik bardziej polskim bardziej polską bardziej polskim bardziej polskimi miejscownik bardziej polskim bardziej polskiej bardziej polskim bardziej polskich wołacz bardziej polski bardziej polska bardziej polskie bardziej polscy bardziej polskie
stopień najwyższy najbardziej polski przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga m.-os. rodzaj męskoosobowy/mzw rodzaj męskozwierzęcy mrz rodzaj męskorzeczowy f rodzaj żeński n rodzaj nijaki m.-os. rodzaj męskoosobowy nm.-os. rodzaj niemęskoosobowy mianownik najbardziej polski najbardziej polska najbardziej polskie najbardziej polscy najbardziej polskie dopełniacz najbardziej polskiego najbardziej polskiej najbardziej polskiego najbardziej polskich celownik najbardziej polskiemu najbardziej polskiej najbardziej polskiemu najbardziej polskim biernik najbardziej polskiego najbardziej polski najbardziej polską najbardziej polskie najbardziej polskich najbardziej polskie narzędnik najbardziej polskim najbardziej polską najbardziej polskim najbardziej polskimi miejscownik najbardziej polskim najbardziej polskiej najbardziej polskim najbardziej polskich wołacz najbardziej polski najbardziej polska najbardziej polskie najbardziej polscy najbardziej polskie

(2.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza
mianownik	polski
dopełniacz	polskiego
celownik	polskiemu
biernik	polski
narzędnik	polskim
miejscownik	polskim
wołacz	polski

przykłady:

(1.1) Polscy piłkarze po raz kolejny wygrali z Anglią.

(2.1) W Polsce mówi się po polsku.

składnia:

kolokacje:

(1.1) narodowość polska • obywatelstwo polskie

(2.1) mówić / mawiać / rozmawiać / gadać / dogadywać / dukać / pisać / pisywać / czytać po polsku

synonimy:

(2.1) polszczyzna

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik Polska f rodzaj żeński, polskość f rodzaj żeński, Polonia f rodzaj żeński, Polak m rodzaj męski, Polka f rodzaj żeński, polaczek m rodzaj męski, polonizm m rodzaj męski, polocentryczność f rodzaj żeński, polonistyka f rodzaj żeński, polonistka f rodzaj żeński, polonista m rodzaj męski, polonofil m rodzaj męski

czas. czasownik polonizować, spolszczać

przym. przymiotnik polocentryczny, polonistyczny, polskawy

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

wyraz pisany wielką literą jest również dopełniaczem słowa „Polska”. Zob. też: polonizm.

tłumaczenia:

• angielski: (1-2) Polish
• arabski: (1.1) بولندي
• baskijski: (1.1) poloniar, Poloniako; (2.1) poloniera
• białoruski: (1.1) польскі
• chiński: (2.1) 波兰语 (Bōlán yǔ)
• chorwacki: (1-2) poljski
• czeczeński: (1.1) польски
• czeski: (1.1) polský; (2.1) polština
• dolnołużycki: (2.1) pólski
• dolnośląski: (1.1) pulsch; (2.1) Pulsch
• duński: (1-2) polsk
• estoński: (1.1) poola; (2.1) poola keel
• farerski: (1.2) pólskur; (2.1) pólskt
• fiński: (1.1) puolalainen; (2.1) puola
• francuski: (1.1) polonais; (2.1) polonais m rodzaj męski
• górnołużycki: (1.1) pólski; (2.1) pólšćina
• gudźarati: (1-2) પોલિશ, પોલિશ
• hawajski: (1.1) Pōlani
• hebrajski: (1.1) פולני‎; (2.1) פולנית
• hindi: (1-2) पोलिश, पोलिश
• hiszpański: (1-2) polaco
• holenderski: (2.1) Pools
• interlingua: (1.1) polac
• islandzki: (1.1) pólskur; (2.1) pólska f rodzaj żeński
• japoński: (1.1) ポーランドの; (2.1) ポーランド語 (ご)
• jidysz: (1-2) פּויליש (pojlisz)
• koreański: (1.1) 폴란드사람 (polland salam), 폴란드인 (polland`in) (2.1) 폴란드말 (polland mal), 폴란드어 (pollandr)
• litewski: (1.1) lenkiškas, lenkų
• łaciński: (1.1) polonicus; (2.1) polonice
• niemiecki: (1.1) polnisch; (2.1) Polnisch n rodzaj nijaki
• norweski (bokmål): (1-2) polsk
• norweski (nynorsk): (1-2) polsk
• nowogrecki: (1.1) πολωνικός; (2.1) πολωνικά lm liczba mnoga n rodzaj nijaki, πολωνική γλώσσα f rodzaj żeński
• ormiański: (1.1) լեհուհի, լեհաստանցի, լեհական; (2.1) լեհերեն
• perski: (1.1) لهستانی (lahastâni)
• polski język migowy:
  (w zapisie SignWriting)

  (1.1)
• portugalski: (1-2) braz. port. język portugalski używany w Brazylii polonês m rodzaj męski, port. portugalski polaco m rodzaj męski
• slovio: (1.1) Polakju (Полакйу); (2.1) Polakio (Полакио)
• słowacki: (1.1) poľský; (2.1) poľský, poľština
• słoweński: (2.1) poljščina f rodzaj żeński
• staropolski: (1.1) lacki
• szwedzki: (1.1) polsk; (2.1) polska
• turecki: (2.1) Lehçe
• ukraiński: (1.1) польський; (2.1) польська
• wilamowski: (1.1,2-1) pönyś
• włoski: (1-2) polacco

źródła: