polsk

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] polsk (język duński)

wymowa: posłuchaj
znaczenia:
przymiotnik

(1.1) polski (odnoszący się do państwa „Polska”)

(1.2) polski (język urzędowy Polski)

odmiana: polsk, ~, ~e
przykłady:

(1.1) Hvad hedder den polske præsident? → Jak nazywa się polski prezydent?

(1.2) Kan du sige det på polsk? → Czy możesz powiedzieć to po polsku?

składnia:
kolokacje: (1.1) ~ borgerskab (obywatelstwo); (1.2) på ~ (po polsku)
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne: (1.1) bo på polsk
etymologia:
uwagi: zobacz też: Polen

[edytuj] polsk (język norweski (bokmål))

wymowa:
znaczenia:
przymiotnik

(1.1) polski

rzeczownik, rodzaj męski lub nijaki

(2.1) (język) polski, polszczyzna

odmiana: (1.1) polsk, polsk, polske (2.1) en polsk, polsken lub nieodm. w rodzaju nijakim
przykłady:

(1.1) przykład → tłumaczenie

składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: zob. Polen
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:

[edytuj] polsk (język norweski (nynorsk))

wymowa:
znaczenia:
przymiotnik

(1.1) polski

(1.2) polski (język urzędowy Polski)

odmiana: (1.1) polsk, polsk, polske
przykłady:

(1.2) Polsk er det offisielle språket i Polen. → Polski jest językiem urzędowym w Polsce.

składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: zobacz też: Polen