czytać

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

[edytuj] czytać (język polski)

kobieta czyta (1.1)
mężczyzna czyta (1.4)
wymowa:
IPA: [ˈʧ̑ɨtaʨ̑], AS: [čytać] wymowa ?/i
znaczenia:

czasownik przechodni

(1.1) przebiegać wzrokiem lub dotykiem tekst w postaci liter lub ideogramów oraz znaków pisarskich i rozumieć treść przezeń przekazywaną
(1.2) mieć umiejętność rozumienia treści zawartych w rysunkach technicznych, schematach, mapach, nutach
(1.3) czynność urządzenia technicznego polegająca na odkodowywaniu informacji
(1.4) wypowiadać głośno zapisane słowa
odmiana:
(1.1-4) czyt|ać - koniugacja I; dk.  przeczytać
przykłady:
(1.1) Codziennie rano czytam gazetę.
(1.2) Nie zabłądzimy, Damian umie czytać mapy i ma kompas.
(1.3) Przeczytać taką dyskietkę może tylko bardzo archaiczny komputer.
(1.4) W dzieciństwie babcia czytała mi bajki na dobranoc.
składnia:
kolokacje:
(1.1) czytać książkę • czytać gazetę • czytać wiersz • czytać na głos
(1.2) czytać mapę • czytać nuty
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
czas.  odczytać, odczytywać, rozczytać, rozczytywać się, wczytać się, wyczytać, zaczytać, zaczytywać się
rzecz.  czytanie n , czytelnia f , czytelnik m , czytelnictwo n , czytanka f , czytadło n , czytelność f , czytnik m 
przym.  czytelny
przysł.  czytelnie
związki frazeologiczne:
czytać w myślach • czytać z ruchu warg • czytać między wierszami • czytać od deski do deski • czytać jednym tchem
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
Źródło „http://pl.wiktionary.org/w/index.php?title=czytać&oldid=2636687”
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Współpraca
Narzędzia
W innych językach