obywatelstwo

obywatelstwo (język polski)

wymowa:

IPA: [ˌɔbɨvaˈtɛlstfɔ], AS: [obyvatelstfo], zjawiska fonetyczne: utr. dźw. utrata dźwięczności • akc. pob. akcent poboczny 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) związek prawny osoby fizycznej z jakimś państwem, który daje jej określone prawa i obowiązki; zob. zobacz też obywatelstwo w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza
mianownik	obywatelstwo
dopełniacz	obywatelstwa
celownik	obywatelstwu
biernik	obywatelstwo
narzędnik	obywatelstwem
miejscownik	obywatelstwie
wołacz	obywatelstwo

przykłady:

(1.1) Prezydent RP może nadać obywatelstwo polskie cudzoziemcom zasłużonym dla Polski.

składnia:

kolokacje:

(1.1) honorowe obywatelstwo

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik obywatel, obywatelka

przym. przymiotnik obywatelski

związki frazeologiczne:

etymologia:

od obywatel

uwagi:

(1.1) obywatelstwo odnosi się tylko do osób fizycznych, nie mają go inne osoby prawne; one posiadają jedynie przynależność państwową

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) citizenship
• arabski: (1.1) ‎جنسية f rodzaj żeński, مواطنة f rodzaj żeński
• duński: (1.1) statsborgerskab n rodzaj nijaki
• fiński: (1.1) kansalaisuus
• francuski: (1.1) nationalité f rodzaj żeński, citoyenneté f rodzaj żeński
• hiszpański: (1.1) nacionalidad f rodzaj żeński
• islandzki: (1.1) ríkisborgararéttur m rodzaj męski
• kazachski: (1.1) азаматтық
• niemiecki: (1.1) Staatsangehörigkeit f rodzaj żeński, Staatsbürgerschaft f rodzaj żeński
• rosyjski: (1.1) гражданство n rodzaj nijaki
• szwedzki: (1.1) medborgarskap n rodzaj nijaki
• węgierski: (1.1) állampolgárság

źródła: