urok
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] urok (język polski)
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- odmiana:
- (1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik urok uroki dopełniacz uroku uroków celownik urokowi urokom biernik urok uroki narzędnik urokiem urokami miejscownik uroku urokach wołacz uroku uroki
- przykłady:
- (1.1) Ta jednoaktówka dodała jeszcze uroku całemu przedstawieniu.
- (1.2) Rzuciwszy urok czarownica rechocząc odleciała na miotle.
- składnia:
- synonimy:
- (1.1) wdzięk, czar, powab, urzeczenie, gracja, szyk, piękno, przest. krasa, książk. szarm, książk. charme[2]
- (1.2) czar, gusła, klątwa, magia, sztuka tajemna, zaklęcie[2]
- antonimy:
- związki frazeologiczne:
- na psa urok
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) charm, attraction; (1.2) sorcery, hex
- źródła:
