bunt

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] bunt (język polski)

wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) wystąpienie przeciwko władzy państwa, innych ludzi itp.

(1.2) sprzeciw, opór, protest

odmiana: lp liczba pojedyncza bunt|, ~u, ~owi, ~, ~em, ~ buncie, buncie; lm liczba mnoga bunt|y, ~ów, ~om, ~y, ~ami, ~ach, ~y
przykłady:

(1.1) Marynarze podnieśli bunt na statku i zażądali powrotu do portu.

(1.2) Dorastanie to okres buntu przeciwko światu dorosłych.

składnia:
kolokacje: (1.1) dokonać buntu, wywołać/podnieść bunt; bunt wybuchł; stłumić bunt
synonimy: (1.1) rebelia, rewolta, powstanie, rozruchy, pucz; (1.2) protest, sprzeciw, opór
antonimy:
wyrazy pokrewne: czas. czasownik buntować, buntować się; rzecz. rzeczownik buntownik, buntowniczka; przym. przymiotnik buntowniczy
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:

• angielski: (1.1) rebellion, revolt, mutiny
• duński: (1.1) revolte w, oprør n rodzaj nijaki
• francuski: (1.1) révolte f rodzaj żeński, rébellion f rodzaj żeński, mutinerie f rodzaj żeński
• grecki: (1.1) ανταρσία f rodzaj żeński, εξέγερση f rodzaj żeński; (1.2) αντίρρηση f rodzaj żeński
• hiszpański: (1.1) rebelión f rodzaj żeński, revuelta f rodzaj żeński, motín m rodzaj męski
• islandzki: (1.1-2) uppreisn f rodzaj żeński
• niemiecki: (1.1) Aufruhr m rodzaj męski, Meuterei f rodzaj żeński; (1.2) Empörung f rodzaj żeński
• rosyjski: (1.1) восстание n rodzaj nijaki, мятеж m rodzaj męski; (1.2) бунт m rodzaj męski
• ukraiński: (1.1) бунт m rodzaj męski