bunt
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] bunt (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
odmiana: lp bunt|, ~u, ~owi, ~, ~em, ~ buncie, buncie; lm bunt|y, ~ów, ~om, ~y, ~ami, ~ach, ~y
przykłady:
- (1.1) Marynarze podnieśli bunt na statku i zażądali powrotu do portu.
- (1.2) Dorastanie to okres buntu przeciwko światu dorosłych.
składnia:
kolokacje: (1.1) dokonać buntu, wywołać/podnieść bunt; bunt wybuchł; stłumić bunt
synonimy: (1.1) rebelia, rewolta, powstanie, rozruchy, pucz; (1.2) protest, sprzeciw, opór
antonimy:
wyrazy pokrewne: czas. buntować, buntować się; rzecz. buntownik, buntowniczka; przym. buntowniczy
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
- angielski: (1.1) rebellion, revolt, mutiny
- duński: (1.1) revolte w, oprør n
- francuski: (1.1) révolte f, rébellion f, mutinerie f
- grecki: (1.1) ανταρσία f, εξέγερση f; (1.2) αντίρρηση f
- hiszpański: (1.1) rebelión f, revuelta f, motín m
- islandzki: (1.1-2) uppreisn f
- niemiecki: (1.1) Aufruhr m, Meuterei f; (1.2) Empörung f
- rosyjski: (1.1) восстание n, мятеж m; (1.2) бунт m
- ukraiński: (1.1) бунт m

