bunt
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Spis treści |
[edytuj] bunt (język polski)
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) wystąpienie przeciwko władzy państwa, innych ludzi itp.
- (1.2) sprzeciw, opór, protest
- (1.3) daw. sojusz
- przykłady:
- (1.1) Marynarze podnieśli bunt na statku i zażądali powrotu do portu.
- (1.2) Dorastanie to okres buntu przeciwko światu dorosłych.
- składnia:
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- czas. buntować, buntować się
- rzecz. buntownik, buntowniczka
- przym. buntowniczy
- związki frazeologiczne:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- (1.3) zobacz listę tłumaczeń w haśle: sojusz
- angielski: (1.1) rebellion, revolt, mutiny
- arabski: (1.1) ثورة f; (1.1-2) فتنة f
- duński: (1.1) revolte w, oprør n
- francuski: (1.1) révolte f, rébellion f, mutinerie f
- hiszpański: (1.1) rebelión f, revuelta f, motín m
- islandzki: (1.1) uppreisn f; (1.2) uppreisn f
- niemiecki: (1.1) Aufruhr m, Meuterei f; (1.2) Empörung f
- nowogrecki: (1.1) ανταρσία f, εξέγερση f; (1.2) αντίρρηση f
- polski język migowy:
(w zapisie )
- rosyjski: (1.1) восстание n, мятеж m; (1.2) бунт m
- ukraiński: (1.1) бунт m
- źródła:
- ↑ Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 41, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008. ISBN 978-83-01-15588-9.
[edytuj] bunt (język angielski)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik
- przykłady:
- (1.1)
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
[edytuj] bunt (język szwedzki)
- wymowa:
- wymowa
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj wspólny
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
