deklinacja

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] deklinacja (język polski)

wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) gram. gramatyka odmiana przez przypadki

odmiana: (1.1) lp liczba pojedyncza deklinacj|a, ~i, ~i, ~ę, ~ą, ~i, ~o; lm liczba mnoga ~e, ~i, ~om, ~e, ~ami, ~ach, ~e przykłady:

(1.1) Uczniom trudność sprawiła deklinacja słów rodzaju nijakiego.

składnia:
kolokacje: (1.1) przypadek deklinacji, ~ rzeczownikowa
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:

• angielski: (1.1) declension
• interlingua: (1.1) accidentia
• japoński: (1.1) ディクレンション
• jidysz: (1.1) דעקלינאַציע f rodzaj żeński (deklinacje)
• rosyjski: (1.1) склоне́ние n rodzaj nijaki, измене́ние n rodzaj nijaki