deklinacja
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] deklinacja (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌdɛklʲĩˈnaʦ̑ʲja], AS: [deklʹĩnacʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• akc. pob. wymowa
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) gram. odmiana przez przypadki
- (1.2) astr. jedna ze współrzędnych ciała niebieskiego w układach równikowych
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik deklinacja deklinacje dopełniacz deklinacji deklinacji celownik deklinacji deklinacjom biernik deklinację deklinacje narzędnik deklinacją deklinacjami miejscownik deklinacji deklinacjach wołacz deklinacjo deklinacje
- przykłady:
- (1.1) Uczniom trudność sprawiła deklinacja słów rodzaju nijakiego.
- (1.2) Deklinacja biegunów niebieskich wynosi 90 stopni.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) przypadek deklinacji, ~ rzeczownikowa
- synonimy:
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) declension, (1.2) declination
- francuski: (1.1-2) déclinaison f
- hiszpański: (1.1-2) declinación f
- interlingua: (1.1) accidentia
- japoński: (1.1) 格変化, 曲用, (1.2) 赤緯
- jidysz: (1.1) דעקלינאַציע f (deklinacje)
- nowogrecki: (1.1) κλίση f (ονόματος), (1.2) απόκλιση f (ενός ουράνιου σώματος)
- polski język migowy:
(w zapisie )
- rosyjski: (1.1) измене́ние n, (1.1-2) склоне́ние n
- źródła:
