biel

biel (język polski)

wymowa:

IPA: [bʲjɛl], AS: [bʹi ̯el], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • i → j  i czytane jako /j/  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) kolor biały; zob. zobacz też biel w Wikipedii

(1.2) ubranie koloru białego

(1.3) biały pigment (barwnik) używany do wyrobu farb

rzeczownik, rodzaj męski

(2.1) bot. botanika zewnętrzna warstwa drewna w pniach i gałęziach, zawierająca żywe komórki i przewodząca wodę; zob. zobacz też drewno bielaste w Wikipedii

odmiana:

(1.1-3) lp liczba pojedyncza biel, ~i, ~i, ~, ~ą, ~i, ~i; lm liczba mnoga ~e, ~i, ~om, ~e, ~ami, ~ach, ~e

(2.1) lp liczba pojedyncza biel, ~u, ~owi, ~, ~em, ~u, ~u; blm bez liczby mnogiej

przykłady:

(1.1) Na niebie rysowała się tu i ówdzie czysta biel delikatnych obłoczków.

(1.2) Dobrze jej w bieli - to ją odmładza.

(1.3) Naszkicowałam główne formy mieszanką błękitu z bielą cynkową rozcieńczoną terpentyną.

(2.1) Kołatek domowy żeruje w bielu.

składnia:

kolokacje:

(1.1) czysta/nieskazitelna ~

(1.2) chodzić w ~i, nosić ~

(1.3) ~ cynkowa/ołowiana/tytanowa/barowa

synonimy:

(2.1) drewno bielaste

antonimy:

(1.1-3) czerń

(2.1) twardziel, drewno twardzielowe

wyrazy pokrewne:

zob. zobacz: biały

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) white
• arabski: (1.1) أبيض
• esperanto: (1.1) blanko; (2.1) alburno
• francuski: (1.1) blancheur f rodzaj żeński; (1.1-3) blanc m rodzaj męski; (2.1) aubier m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1) blancura f rodzaj żeński; (1.2-3) blanco m rodzaj męski; (2.1) albura f rodzaj żeński
• japoński: (1.1) 白, 白色
• niemiecki: (1.1) Weiß n rodzaj nijaki
• nowogrecki: (1.1) λευκότητα f rodzaj żeński, ασπράδα f rodzaj żeński; (1.2) άσπρα lm liczba mnoga n rodzaj nijaki; (1.3) λευκό n rodzaj nijaki
• szwedzki: (1.1) vitt

źródła: