biel
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] biel (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) kolor biały; zob. też biel w Wikipedii
- (1.2) ubranie koloru białego
- (1.3) biały pigment (barwnik) używany do wyrobu farb
rzeczownik, rodzaj męski
- (2.1) bot. zewnętrzna warstwa drewna w pniach i gałęziach, zawierająca żywe komórki i przewodząca wodę; zob. też drewno bielaste w Wikipedii
odmiana: (1.1-3) lp biel, ~i, ~i, ~, ~ą, ~i, ~i[1]; lm ~e, ~i, ~om, ~e, ~ami, ~ach, ~e; (2.1) lp biel, ~u, ~owi, ~, ~em, ~u, ~u; blm przykłady:
- (1.1) Na niebie rysowała się tu i ówdzie czysta biel deliktanych obłoczków.
- (1.2) Dobrze jej w bieli - to ją odmładza.
- (1.3) Naszkicowałam główne formy mieszanką błękitu z bielą cynkową rozcieńczoną terpentyną.
- (2.1) Kołatek domowy żeruje w bielu.
składnia:
kolokacje:(1.1) czysta/nieskazitelna ~; (1.2) chodzić w ~i, nosić ~; (1.3) ~ cynkowa/ołowiana/tytanowa/barowa
synonimy: (2.1) drewno bielaste
antonimy: (1.1-3) czerń; (2.1) twardziel, drewno twardzielowe
wyrazy pokrewne: zob. biały
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:
- angielski: (1.1) white
- esperanto: (1.1) blanko; (2.1) alburno
- francuski: (1.1) blancheur f; (1.1-3) blanc m; (2.1) aubier m
- grecki: (1.1) λευκότητα f, ασπράδα f; (1.2) άσπρα lm n; (1.3) λευκό n
- hiszpański: (1.1) blancura f; (1.2-3) blanco m; (2.1) albura f
- niemiecki: (1.1) Weiß n
źródła:
