czerń

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

czerń (język polski)[edytuj]

kobieta w czerni (1.3)
wymowa:
IPA[ʧ̑ɛrʲɲ], AS[čerʹń], zjawiska fonetyczne: zmięk.  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) czarny kolor
(1.2) czarny barwnik (pigment)
(1.3) czarny strój/ubiór
(1.4) zupełna ciemność
odmiana:
(1.1-2)
(1.3-4)
przykłady:
(1.1) Malarze impresjonistyczni stronili od czerni.
(1.2) Czerń żelazowa występuje w stanie naturalnym, jak również otrzymywana jest na drodze syntetycznej.
(1.3) Po śmierci męża przez długi czas chodziła w czerni.
(1.4) Niestrudzony wędrowiec wyruszył w czerń nocy.
składnia:
kolokacje:
(1.1) aksamitna/smolista/głęboka/intensywna czerń
(1.2) czerń anilinowa/żelazowa
(1.3) chodzić w czerni • nosić czerń • postać w czerni
(1.4) nieprzenikniona czerń • czerń nocy/grobowca/podziemia
synonimy:
(1.4) ciemność
antonimy:
(1.1-3) biel
(1.4) jasność
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
zob. : czarny
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pol.  czarny[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Renata Grzegorczykowa, Zarys słowotwórstwa polskiego. Słowotwórstwo opisowe, wyd. III poprawione, Warszawa 1979, s. 20.