autorytet

autorytet (język polski)

wymowa:

IPA: [ˌawtɔˈrɨtɛt], AS: [au̯torytet], zjawiska fonetyczne: u → ł  wymowa u jako ł (IPA: /w/ lub /ł/) • akc. pob. akcent poboczny  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) wpływ osobisty, powaga, prestiż

(1.2) człowiek mający uznanie dzięki swoim osiągnięciom

odmiana:

(1) lp liczba pojedyncza autoryte|t, ~tu, ~towi, ~t, ~tem, ~cie, ~cie

(1.1) blm bez liczby mnogiej

(1.2) lm liczba mnoga ~ty, ~tów, ~tom, ~ty, ~tami, ~tach, ~ty

przykłady:

(1.1) Przypadki pedofilii wśród duchownych podkopały autorytet Kościoła katolickiego.

(1.2) Jan Paweł II jest dla mnie największym autorytetem moralnym.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

autorytatywny

związki frazeologiczne:

etymologia:

niem. niemiecki Autorität, za franc. francuski autorité, z łac. łacina auctoritas (bycie sprawcą)

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.2) authority
• arabski: (1.1) نفوذ
• duński: (1.2) autoritet w rodzaj wspólny
• francuski: (1.1) autorité
• niemiecki: (1.1) Autorität f rodzaj żeński
• polski język migowy:
  (w zapisie SignWriting)

  (1.1)
• tatarski: (1.?) abruy

źródła: