opór
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
opór (język polski)[edytuj]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) akt przeciwstawiania się cudzej przemocy, woli, rozkazom itp.
- (1.2) w lm przeszkody, utrudnienia
- (1.3) fiz. siła bierna pojawiająca się w trakcie wprawiania ciała w ruch lub spowodowana ruchem tego ciała, skierowana w stronę przeciwną od kierunku ruchu
- przykłady:
- (1.1)
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) zacięty opór • ruch oporu • bierny opór
- (1.3) opór aerodynamiczny • opór ośrodka • opór elektryczny
- synonimy:
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. zapora f, opornik m, oporność f
- przym. oporny, oporowy
- czas. opierać (się) ndk.
- związki frazeologiczne:
- do oporu • iść po linii najmniejszego oporu
- etymologia:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) resistance; (1.2) defiance, recalcitrance, resistance; (1.3) resistance
- arabski: (1.1) مقاومة (1.3) ;مقاومة (1.2) ;مقاومة
- francuski: (1.1) résistance, rouspétance; (1.2) résistance, rouspétance; (1.3) résistance, rouspétance
- hiszpański: (1.1) oposición f, resistencia f; (1.2) resistencia f; (1.3) resistencia f
- niemiecki: (1.1) Widerstand m; (1.2) Widerstand m; (1.3) Widerstand m
- polski język migowy:
(w zapisie )
- portugalski: (1.1) resistência f; (1.2) resistência f; (1.3) resistência f
- rosyjski: (1.1) сопротивление n; (1.2) сопротивление n; (1.3) сопротивление n
- szwedzki: (1.1) motstånd n; (1.2) motstånd n; (1.3) motstånd n
- włoski: (1.1) resistenza f; (1.2) resistenza f; (1.3) resistenza f
- źródła:
