opór

opór (język polski)

wymowa:

IPA: [ˈɔpur], AS: [opur]

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) akt przeciwstawiania się cudzej przemocy, woli, rozkazom itp.

(1.2) w lm liczba mnoga przeszkody, utrudnienia

(1.3) fiz. fizyka siła bierna pojawiająca się w trakcie wprawiania ciała w ruch lub spowodowana ruchem tego ciała, skierowana w stronę przeciwną od kierunku ruchu

odmiana:

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

(1.1) zacięty opór • ruch oporu • bierny opór

(1.3) opór aerodynamiczny • opór ośrodka • opór elektryczny

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik zapora f rodzaj żeński, opornik m rodzaj męski, oporność f rodzaj żeński

przym. przymiotnik oporny

czas. czasownik opierać się

związki frazeologiczne:

do oporu • iść po linii najmniejszego oporu

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1-3) resistance; (1.2) defiance, recalcitrance
• arabski: (1.1-3) مقاومة
• francuski: (1.1-3) résistance, rouspétance
• niemiecki: (1.1-3) Widerstand m rodzaj męski
• polski język migowy:
  (w zapisie SignWriting)

  (1.1)
• portugalski: (1.1-3) resistência f rodzaj żeński
• rosyjski: (1.1-3) сопротивление n rodzaj nijaki
• szwedzki: (1.1-3) motstånd n rodzaj nijaki
• włoski: (1.1-3) resistenza f rodzaj żeński

źródła: