opór

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

zobacz też: opor

[edytuj] opór (język polski)

wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) akt przeciwstawiania się cudzej przemocy, woli, rozkazom itp.

(1.2) w lm liczba mnoga przeszkody, utrudnienia

(1.3) fiz. fizyka siła bierna pojawiająca się w trakcie wprawiania ciała w ruch lub spowodowana ruchem tego ciała, skierowana w stronę przeciwną od kierunku ruchu

odmiana: lm liczba mnoga opory przykłady:

(1.1)

składnia:
kolokacje: (1.1) zacięty ~, ruch oporu, bierny opór; (1.3) opór aerodynamiczny, opór ośrodka, opór elektryczny
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. rzeczownik opornik, oporność; przym. przymiotnik oporny; czas. czasownik opierać się
związki frazeologiczne: iść po linii najmniejszego oporu
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:

• angielski: (1.1-3) resistance; (1.2) defiance, recalcitrance
• francuski: (1.1-3) résistance, rouspétance
• portugalski: (1.1-3) resistência f rodzaj żeński
• rosyjski: (1.1-3) сопротивление n rodzaj nijaki
• włoski: (1.1-3) resistenza f rodzaj żeński