powstanie

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

powstanie (język polski)[edytuj]

żołnierze jednego z polskich powstań (1.1)
wymowa:
IPA[pɔˈfstãɲɛ], AS[pofstãńe], zjawiska fonetyczne: zmięk. utr. dźw. nazal. -ni…  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) zbrojne wystąpienie ludności państwa, miasta lub pewnego obszaru, skierowane przeciw dotychczasowej władzy, najczęściej okupacyjnej; zob.  też powstanie w Wikipedii
(1.2) rzecz. odczas.  od: powstać (nazwa czynności)
odmiana:
(1.1)
(1.2)
przykłady:
(1.1) Najbardziej interesują go dzieła poświęcone polskim powstaniom.
(1.2) Powstanie Wszechświata to bardzo interesujące zagadnienie.
składnia:
kolokacje:
(1.1) powstanie kościuszkowskiepowstanie krakowskiepowstanie Mahdiegopowstanie listopadowepowstanie styczniowepowstanie warszawskie • powstanie w getcie warszawskimpowstanie wielkopolskiepowstanie śląskiewybuch / upadek / kapitulacja / klęska / zwycięstwo powstania • dyktator / przywódca powstania • dowodzić / kierować powstaniem • przewodzić powstaniu • tłumić / stłumić powstanie • pacyfikować / spacyfikować powstanie
synonimy:
(1.1) insurekcja
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  powstaniec m , powstawanie n 
przym.  powstaniowy, powstańczy
czas.  powstawać ndk. , powstać dk. 
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol.  powstać
uwagi:
(1.1) zobacz też: buntinsurekcjarebeliarewoltarokosz
tłumaczenia:
źródła: