gałąź
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
gałąź (język polski)[edytuj]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) boczny pęd drzewa
- (1.2) przen. dział gospodarki, nauki itp.
- (1.3) odgałęzienie, odnoga, rozgałęzienie czegoś
- odmiana:
- (1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik gałąź gałęzie dopełniacz gałęzi gałęzi celownik gałęzi gałęziom biernik gałąź gałęzie narzędnik gałęzią gałęziami/gałęźmi[1] miejscownik gałęzi gałęziach wołacz gałęzi gałęzie
- przykłady:
- (1.1) Podczas ostatniej nawałnicy gałęzie wielu drzew w arboretum zostały poważnie uszkodzone.
- (1.2) Fizyka jądrowa to stosunkowo nowa gałąź nauki.
- (1.3) Na rysunku zaznaczono główne gałęzie układu nerwowego człowieka.
- (1.3) Adam wnikliwie bada liczne gałęzie swojej rodziny.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) zdrewniała gałąź, przycinać gałęzie, kwitnąca gałąź, przykrywać/okrywać gałęziami
- (1.2) rozwijać/zgłębiać gałąź matematyki/psychologii
- (1.3) gałąź rodowa/plemienna, gałąź hiperboli, gałąź układu krwionośnego/oddechowego, gałąź poroża/wieńca, gałąź nieograniczona krzywej
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. gałązka, gałązeczka, gałęzatka, gałęziarka, odgałęzienie, podgałąź, rozgałęzienie, gałęziożerca, rozgałęźnik, gałęźniak, gałęźnik
- czas. rozgałęziać, odgałęziać, odgałęzić, rozgałęzić
- przym. gałęziasty, gałązkowy, gałęziopodobny, międzygałęziowy, nierozgałęziony, rozgałęźny, odgałęziony, gałęziowy, odgałęziający, ugałęziony
- przysł. gałęziasto
- związki frazeologiczne:
- gałąź oliwna • podcinać gałąź, na której się siedzi • powiesić na suchej gałęzi • siedzieć na jednej gałęzi • złota gałąź • jak drozdy śpiewają na wierzchołkach drzew, wiosna wnet; a jak między gałęziami, to jeszcze het; zobacz też: przysłowia o gałęzi
- etymologia:
- uwagi:
- błędna forma: „gałęź”
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) limb; (1.1,3) branch
- chorwacki: (1.1-2) grana f
- duński: (1.1,3) gren w, rand; (1.2) branche w
- esperanto: (1.1) branĉo
- francuski: (1.1) branche
- holenderski: (1.1) tak m
- interlingua: (1.1) branca
- islandzki: (1.1) grein f
- japoński: (1.1) 枝 (えだ)
- łaciński: (1.1) termes m
- niemiecki: (1.1) Ast m; Zweig m; (1.2) Zweig m
- nowogrecki: (1.1) κλαδί n; (1.2-3) κλάδος m
- perski: (1.1) عضو, شاخه
- rosyjski: (1.1) ветка f, ветвь f, сук m; (1.2) отрасль f; (1.3) ответвление n
- slovio: (1.1) vetka (ветка)
- szwedzki: (1.1) kvist w, gren w; (1.2) gren w; (1.3) gren w
- węgierski: (1.1) ág
- wilamowski: (1.1) aost, rȧjz n
- włoski: (1.1) ramo
- źródła:
- ↑ Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
