twarz

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

twarz (język polski)[edytuj]

twarz (1.1)
wymowa:
wymowa ?/i, IPA[tfaʃ], AS[tfaš], zjawiska fonetyczne: utr. dźw. wygł. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) przednia część głowy człowieka, zawierająca usta, nos, oczy
(1.2) przen. , pot.  aspekt, często aspekt charakteru
(1.3) st.pol.  stworzenie[1]
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Przedszkolanka kazała dzieciom umyć twarze.
(1.2) Strach ma wiele twarzy.
(1.2) Ten polityk na ostatnim międzynarodowym szczycie pokazał ludzką twarz.
składnia:
kolokacje:
(1.1) smukła / pyzata / pociągła / wąska / trójkątna twarz • z ludzką twarzą • twarzoczaszkawyraz twarzy
synonimy:
(1.1) lit.  oblicze, lico; wulg.  morda, pysk, ryj; pot.  dziób; slang. , pot.  facjata
(1.2) oblicze
antonimy:
(1.1) potylica; pośladki
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  potwarz f , twarzowiec m 
zdrobn.  twarzyczka f 
przym.  twarzowy
związki frazeologiczne:
blada twarzkurza twarzodzyskać twarzpowiedzieć w twarzstracić twarzśmiać się komuś w twarztwarzą w twarzwyjść z twarzązachować twarz
etymologia:
czes. [3]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 327.
  2. Wołacz w: koalar, Formy potencjalne.
  3. Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 136.