czynić

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

[edytuj] czynić (język polski)

wymowa:
IPA[ˈʧ̑ɨ̃ɲiʨ̑], ASńić], zjawiska fonetyczne: zmięk. nazal.  wymowa ?/i
znaczenia:

czasownik przechodni niedokonany (dk.  uczynić)

(1.1) robić coś, wykonywać
(1.2) postępować, zachowywać się
(1.3) wywoływać coś, być przyczyną
(1.4) być częścią czegoś, składać się na coś

czasownik zwrotny niedokonany czynić się (dk.  uczynić się)

(2.1) przest.  czynić (1.1) samego siebie czymś lub jakimś
(2.2) przest.  dokonywać się, stawać się
(2.3) przest.  być czynionym (1.1)
odmiana:
(1) koniugacja VIa
(2) koniugacja VIa
przykłady:
(1.1) Tomek czyni duże postępy w nauce.
(1.2) Siostra zakonna przez całe życie czyniła dobro.
(1.3) Kolejne sukcesy czyniły coraz bardziej butną.
(1.4) Wydatki na żywność czynią dużą pozycję w budżecie domowym.[1]
(2.1) (…)zdecydowaliśmy w końcu oskarżyć staruchę, że czarami swymi przywodziła mnichów do grzechu, czyniąc się w ich oczach młodą, powabną, i uprawiała z nimi jawny nierząd.[2]
(2.2) Zgasiła świece. Czyniło się coraz ciemniej.
(2.3) Pod niskim sklepieniem piwnicy czyni się gwar piekielny wśród poszczekiwania psów rozbieganych, gdakania kur, budzonych raz po raz na kominie, i głuchego pomruku niedźwiedzia.[3]
składnia:
kolokacje:
(1.1) czynić postępy
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  czyn m , czynnik m 
przym.  czynny
związki frazeologiczne:
ćwiczenie czyni mistrzaczynić cudaczynić honorynie czyń drugiemu, co tobie niemiłonie wie lewica, co czyni prawicawiara czyni cudahabit nie czyni mnichajedna jaskółka nie czyni wiosnyokazja czyni złodzieja
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Witold Jabłoński, Ogród miłości
  3. Wacław Berent, Żywe kamienie
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Współpraca
Narzędzia
W innych językach