błękit

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

[edytuj] błękit (język polski)

błękit (1.1)
wymowa:
IPA[ˈbwɛ̃ŋʲcit], AS[bu̯ŋʹḱit], zjawiska fonetyczne: zmięk. nazal. asynch. ę   wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) kolor błękitny
(1.2) błękitny lub niebieski barwnik, pigment, farba
(1.3) przen.  niebo
odmiana:
przykłady:
(1.1) Błękit nieba o świcie jest magicznie piękny.
składnia:
kolokacje:
~ nieba, ~ morza, ~ oczu
synonimy:
(1.1) lazur
antonimy:
wyrazy pokrewne:
przym.  błękitny, błękitnawy
związki frazeologiczne:
błękit pruskibłękit kobaltowybłękit paryski
etymologia:
śwn.  blankhīt[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 36, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008. ISBN 978-83-01-15588-9.
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Współpraca
Narzędzia
W innych językach