błękit
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] błękit (język polski)
| błękit (1.1) |
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
odmiana: przykłady:
składnia:
kolokacje: ~ nieba, ~ morza, ~ oczu
synonimy: (1.1) lazur
antonimy:
wyrazy pokrewne: przym. błękitny
związki frazeologiczne: błękit pruski, błękit kobaltowy, błękit paryski
etymologia: śwn. blankhīt[1]
uwagi: tłumaczenia:
źródła:
- ↑ Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 36, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008. ISBN 978-83-01-15588-9.