błękit

błękit (język polski)

błękit (1.1)

wymowa:

IPA: [ˈbwɛ̃ŋʲcit], AS: [bu̯ẽŋʹḱit], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • nazal. nazalizacja • asynch. ę  asynchroniczna wymowa ę  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) kolor błękitny

(1.2) błękitny lub niebieski barwnik, pigment, farba

(1.3) przen. przenośnie niebo

odmiana:

przykłady:

(1.1) Błękit nieba o świcie jest magicznie piękny.

składnia:

kolokacje:

~ nieba, ~ morza, ~ oczu

synonimy:

(1.1) lazur

antonimy:

wyrazy pokrewne:

przym. przymiotnik błękitny, błękitnawy

związki frazeologiczne:

błękit pruski • błękit kobaltowy • błękit paryski

etymologia:

śwn. średnio-wysoko-niemiecki blankhīt

uwagi:

tłumaczenia:

• arabski: (1.1) لازوردية f rodzaj żeński
• esperanto: bluo
• interlingua: (1.1) azurato
• włoski: (1.1) azzurrità

źródła: