błękit

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] błękit (język polski)

wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) kolor błękitny

(1.2) błękitny lub niebieski barwnik, pigment, farba

(1.3) przen. przenośnie niebo

odmiana: przykłady:

(1.1) Błękit nieba o świcie jest magicznie piękny.

składnia:
kolokacje: ~ nieba, ~ morza, ~ oczu
synonimy: (1.1) lazur
antonimy:
wyrazy pokrewne: przym. przymiotnik błękitny
związki frazeologiczne: błękit pruski, błękit kobaltowy, błękit paryski
etymologia: śwn. średnio-wysoko-niemiecki blankhīt^[1]
uwagi: tłumaczenia:

• esperanto: bluo
• interlingua: (1.1) azurato
• włoski: (1.1) azzurrità

źródła:

1. ↑ Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 36, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008. ISBN 978-83-01-15588-9.