teren

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] teren (język polski)


wymowa: IPA: [ˈtɛrɛn] wymowa ?/i
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) pewien obszar ziemi
(1.2) teren (1.1) będący w sferze czyichś wpływów, zainteresowania czy działania, terytorium
(1.3) przen.  dziedzina jakiejś branży, zakres obowiązków

odmiana: (1) lp  teren, ~u, ~owi, ~, ~em, ~ie, ~ie; lm  ~y, ~ów, ~om, ~y, ~ami, ~ach, ~y przykłady:

(1.1) Z tego wzgórza lepiej widać cały teren.
(1.2) Nikt nie będzie sprzedawał dragów na moim terenie bez mojego zezwolenia!
(1.3) Wchodzisz w mój teren działania.

składnia:
kolokacje:
synonimy: : (1.1-2) dolina, enklawa, kraina, miejsce, obszar, okręg, obwód, obręb, przestrzeń, pas, pole, rewir, rozległość, sektor, strefa, terytorium, wyżyna; (1.3) działalność, krąg, zakres, strefa (życia, wpływów), domena, dział, gałąź, branża
antonimy:
wyrazy pokrewne: przym.  terenowy; rzecz.  terenówka
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: tłumaczenia: