teren
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
teren (język polski)[edytuj]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) pewien obszar ziemi
- (1.2) teren (1.1) będący w sferze czyichś wpływów, zainteresowania czy działania, terytorium
- (1.3) przen. dziedzina jakiejś branży, zakres obowiązków
- odmiana:
- (1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik teren tereny dopełniacz terenu terenów celownik terenowi terenom biernik teren tereny narzędnik terenem terenami miejscownik terenie terenach wołacz terenie tereny
- przykłady:
- (1.1) Z tego wzgórza lepiej widać cały teren.
- (1.2) Nikt nie będzie sprzedawał dragów na moim terenie bez mojego zezwolenia!
- (1.3) Wchodzisz w mój teren działania.
- składnia:
- synonimy:
- (1.1-2) dolina, enklawa, kraina, miejsce, obszar, okręg, obwód, obręb, przestrzeń, pas, pole, rewir, rozległość, sektor, strefa, terytorium, wyżyna
- (1.3) działalność, krąg, zakres, strefa (życia, wpływów), domena, dział, gałąź, branża
- antonimy:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) area
- arabski: (1.1) حقل
- duński: (1.1-3) område n
- francuski: (1.1) terrain
- hiszpański: (1.1) terreno, área
- holenderski: (1.1) terrein
- irlandzki: (1.1) ithir
- japoński: (1.1) 土地
- łaciński: (1.1) humus
- szwedzki: (1.1) terräng w
- włoski: (1.1) terreno
- źródła:
