piękny

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

piękny (język polski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˈpʲjɛ̃ŋknɨ], AS[pʹi ̯ŋkny], zjawiska fonetyczne: zmięk. nazal. asynch. ę  i → j  
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) taki, którego cechuje piękno: bardzo ładny, wzbudzający zachwyt
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Krajobraz jest piękny.
(1.1) To najpiękniejszy prezent jaki dostałam.
(1.1) Ona jest taka piękna!
składnia:
kolokacje:
(1.1) piękny kwiat / obraz / budynek / utwór / koń / czyn / … • piękna kobieta / postawa / … • piękne zwierzę / zachowanie / …
synonimy:
(1.1) ładny, atrakcyjny, wspaniały, śliczny, boski, uroczy
antonimy:
(1.1) paskudny, ohydny, odrażający, brzydki
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  piękno n  piękniś m , piękność f , pięknisia f 
czas.  pięknieć
przysł.  pięknie, przepięknie
przym.  piękniutki, przepiękny
związki frazeologiczne:
odpłacić pięknym za nadobne / odpłacać pięknym za nadobnepłeć pięknasztuki piękne
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: