pień

pień (język polski)

pień (1.1)

wymowa:

IPA: [pʲjɛ̇̃ɲ], AS: [pʹi ̯ė̃ń], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • podw. art. podwyższona artykulacja samogłoski • nazal. nazalizacja • i → j  i czytane jako /j/  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) zdrewniała łodyga drzewa, nadziemna część drzewa bez gałęzi

rzeczownik, rodzaj nijaki

(2.1) D. dopełniacz lm liczba mnoga od: zob. zobacz: pienie

rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga

(3.1) D. dopełniacz lm liczba mnoga od: pienia

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	pień	pnie
dopełniacz	pnia	pni
celownik	pniu	pniom
biernik	pień	pnie
narzędnik	pniem	pniami
miejscownik	pniu	pniach
wołacz	pniu	pnie

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik pniak m rodzaj męski, pniaczek m rodzaj męski

zdrobn. zdrobniale pieniek m rodzaj męski

przym. przymiotnik pienny

związki frazeologiczne:

głuchy jak pień • wyciąć w pień • na pniu • pień mózgu

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) trunk, bole
• arabski: (1.1) جذع
• baskijski: (1.1) enbor
• czeski: (1.1) kmen m rodzaj męski
• duński: (1.1) stamme w rodzaj wspólny
• esperanto: (1.1) trunko
• fiński: (1.1) runko
• francuski: (1.1) tronc m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1) tronco m rodzaj męski
• holenderski: (1.1) stam m rodzaj męski
• islandzki: (1.1) bolur m rodzaj męski, trjábolur m rodzaj męski
• japoński: (1.1) 幹 (みき)
• kazachski: (1.1) дің
• litewski: (1.1) liemuo m rodzaj męski
• łaciński: (1.1) truncus m rodzaj męski
• niemiecki: (1.1) Stamm m rodzaj męski
• nowogrecki: (1.1) κορμός m rodzaj męski
• portugalski: (1.1) tronco m rodzaj męski
• rosyjski: (1.1) ствол m rodzaj męski
• szwedzki: (1.1) stam w rodzaj wspólny
• włoski: (1.1) tronco m rodzaj męski

źródła: