pień

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

pień (język polski)[edytuj]

pień (1.1)
wymowa:
IPA[pʲjɛ̇̃ɲ], AS[pʹi ̯ė̃ń], zjawiska fonetyczne: zmięk. podw. art. nazal. i → j   wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) zdrewniała łodyga drzewa, nadziemna część drzewa bez gałęzi[1]

rzeczownik, rodzaj nijaki

(2.1) D.  lm  od: zob. : pienie

rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga

(3.1) D.  lm  od: pienia
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  pniak m , pniaczek m 
zdrobn.  pieniek m 
przym.  pienny
związki frazeologiczne:
głuchy jak pieńwyciąć w pieńna pniupień mózgu
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Słownik encyklopedyczny leśnictwa, drzewnictwa, ochrony środowiska, łowiectwa oraz dziedzin pokrewnych, Wydawnictwo SGGW, 1996