pochodnia
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] pochodnia (język polski)
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) smolne łuczywo lub skręcone pakuły, szmaty nasycone smołą osadzone na kawałku drewna, używane dawniej do oświetlania, obecnie raczej dla efektów świetlnych; zob. też pochodnia w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik pochodnia pochodnie dopełniacz pochodni pochodni celownik pochodni pochodniom biernik pochodnię pochodnie narzędnik pochodnią pochodniami miejscownik pochodni pochodniach wołacz pochodnio pochodnie
- przykłady:
- (1.1) Sędziowie zajęli siedzenia za stołem, pochodnie zatknięto w żelazne świeczniki przy słupach przybite; na stole zapalono lampy[1].
- (1.1) Pochodnie, czyli długie sznury nasycone materiałami palnymi, były, ale nie było ognia[2].
- (1.1) Wypaliło mu się sześć pochodni; noc musiała się już zbliżać ku końcowi[3].
- (1.1) Jego pochodnia rozświetlała zaledwie część przestrzeni, której ogromna reszta ginęła w gęstym mroku[4].
- (1.1) O kilka kroków za nimi szła inna grupa osób oświetlona jedną pochodnią[5].
- składnia:
- synonimy:
- (1.1) łuczywo
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) torch
- arabski: (1.1) شعلة f, مشعل
- dolnołużycki: (1.1) pochornja f, lit. smolnica f
- francuski: (1.1) torche f, flambeau m
- górnołużycki: (1.1) smólnica f, przest. pochodnja f
- hawajski: (1.1) kukui
- hiszpański: (1.1) antorcha f
- holenderski: (1.1) fakkel f
- islandzki: (1.1) blys n, kyndill m
- niemiecki: (1.1) Fackel f
- nowogrecki: (1.1) πυρσός m
- źródła:
