mrok

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

mrok (język polski)[edytuj]

(1.1) mrok
wymowa:
IPA[mrɔk], AS[mrok] wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) brak wystarczającej jasności, światła, ciemna szarość, która pojawia się po zachodzie słońca, zgaszeniu światła lub wypełnia słabo oświetlone miejsca[1][2]
(1.2) to, co otacza wydarzenia odległe, zapomniane, niewyjaśnione[1]
(1.3) ciemne, złe strony charakteru, życia, historii, dziejów[1]
(1.4) st.pol.  chmura[2][3]
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1) Mrok szary poczynał zalegać ulice, a chmura nad miastem zwieszona, milcząca[4]
(1.2) Teraz, gdy w te mroki lat dawnych się wpatruję, coraz mi więcej rzeczy na pamięć przychodzi, które jakby mgłą były okryte.[5]
(1.3) Pod krzyżem zgiętaw mroku rozpaczy na ostrych głazach dusza się krwawi[6]
(1.3) stworzył poeta jeden z najpotężniejszych, jakie zna literatura, symboli błądzeń duszy w mroku niewiedzy[7]
składnia:
kolokacje:
zapada / nastaje mrok • mrok duszy
synonimy:
(1.1) zmierzch, zmrok, szarówka, ciemność, cień, przest.  ćma
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  półmrok, zmrok
przym.  mroczny
przysł.  mrocznie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
zobacz też hasło mrok w: Aleksander Brückner, Słownik etymologiczny języka polskiego, Kraków, Krakowska Spółka Wydawnicza, 1927.
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 1,2 hasło mrok w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. 2,0 2,1 J. Karłowicz, A. Kryński, W. Niedźwiedzki, Słownik języka polskiego, Warszawa 1902, tom 2, s. 1059.
  3. J. Karłowicz, Słownik gwar polskich, Kraków 1903, tom 3, s. 193.
  4. J. I. Kraszewski, Djabeł, tom III, rozdz. VII, Lwów - Warszawa 1873.
  5. J. I. Kraszewski, Kunigas, rozdz. I, wyd. S. Lewental, Warszawa 1882.
  6. Tadeusz Miciński, Zofia Casanova, [w:] W mroku gwiazd, Kraków 1922.
  7. Stefan Kołaczkowski, Twórczość Jana Kasprowicza, rozdz. III, Kraków 1924.