mrok
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
mrok (język polski) [edytuj]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) brak wystarczającej jasności, światła, ciemna szarość, która pojawia się po zachodzie słońca, zgaszeniu światła lub wypełnia słabo oświetlone miejsca[1][2]
- (1.2) to, co otacza wydarzenia odległe, zapomniane, niewyjaśnione[1]
- (1.3) ciemne, złe strony charakteru, życia, historii, dziejów[1]
- (1.4) starop. chmura[2][3]
- odmiana:
- (1.1-3)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik mrok mroki dopełniacz mroku mroków celownik mrokowi mrokom biernik mrok mroki narzędnik mrokiem mrokami miejscownik mroku mrokach wołacz mroku mroki
- przykłady:
- (1.1) Mrok szary poczynał zalegać ulice, a chmura nad miastem zwieszona, milcząca…[4]
- (1.2) Teraz, gdy w te mroki lat dawnych się wpatruję, coraz mi więcej rzeczy na pamięć przychodzi, które jakby mgłą były okryte.[5]
- (1.3) Pod krzyżem zgięta — w mroku rozpaczy na ostrych głazach dusza się krwawi…[6]
- (1.3) …stworzył poeta jeden z najpotężniejszych, jakie zna literatura, symboli błądzeń duszy w mroku niewiedzy…[7]
- składnia:
- antonimy:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- zobacz też hasło mrok w: Aleksander Brückner, Słownik etymologiczny języka polskiego, Kraków, Krakowska Spółka Wydawnicza, 1927.
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) darkness, dark; (1.2) shadow; (1.3) shadow
- niemiecki: (1.1) Dunkelheit f
- rosyjski: (1.1) мрак
- źródła:
- ↑ 1,0 1,1 1,2 Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
- ↑ 2,0 2,1 J. Karłowicz, A. Kryński, W. Niedźwiedzki, Słownik języka polskiego, Warszawa 1902, tom 2, s. 1059.
- ↑ J. Karłowicz, Słownik gwar polskich, Kraków 1903, tom 3, s. 193.
- ↑ J. I. Kraszewski, Djabeł, tom III, rozdz. VII, Lwów - Warszawa 1873.
- ↑ J. I. Kraszewski, Kunigas, rozdz. I, wyd. S. Lewental, Warszawa 1882.
- ↑ Tadeusz Miciński, Zofia Casanova, [w:] W mroku gwiazd, Kraków 1922.
- ↑ Stefan Kołaczkowski, Twórczość Jana Kasprowicza, rozdz. III, Kraków 1924.
