łuczywo
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] łuczywo (język polski)
wymowa: IPA: [wuˈʧɨvɔ]
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) przest. kawałek smolnego drzewa, używanego dawniej do oświetlania; zob. też łuczywo w Wikipedii
odmiana: lp łuczyw|o, ~a, ~u, ~o, ~em, ~ie, ~o; lm ~a, ~, ~om, ~a, ~ami, ~ach, ~a przykłady:
- (1.1) Żołnierze pogasili teraz łuczywo, natomiast każdy ściągnął z ramienia to muszkiet, to piszczel, to guldynkę i nuż grzmieć na powitanie pani. (H. Sienkiewicz: Pan Wołodyjowski)
- (1.1) Tak jak przed trzema miesiącami, kobieta siadła znowu na ziemi i skrzynkę otworzyła, a parobczak stojący za nią trzymał w ręku palące się łuczywo. (E. Orzeszkowa:Niziny)
składnia:
kolokacje:
synonimy: pochodnia
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:
