musieć

musieć (język polski)

wymowa:

wymowa, IPA: [ˈmuɕɛ̇ʨ̑], AS: [muśėć], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • podw. art. podwyższona artykulacja samogłoski 

znaczenia:

czasownik modalny

(1.1) być zobowiązanym do zrobienia czegoś

(1.2) potrzebować zrobić coś

(1.3) zapewne, z dużym prawdopodobieństwem; zgodnie z domysłami

odmiana:

(1) mus|ieć, koniugacja VIIa; różnice: czas teraźniejszy 1 os. lp, 3 os. lm. oraz imiesłów przymiotnikowy czynny s → sz

przykłady:

(1.1) Muszę na jutro napisać artykuł.

(1.2) Musicie zabrać ze sobą zapasy na drogę, inaczej będziecie głodni.

(1.3) Musisz być bardzo zmęczony po tej podróży.

składnia:

~ + czas. czasownik

kolokacje:

synonimy:

(1.2) potrzebować

antonimy:

wyrazy pokrewne:

(1.1) rzecz. rzeczownik mus m rodzaj męski, przymus m rodzaj męski; czas. czasownik przymuszać

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

W odróżnieniu od np. języka angielskiego, nie musieć oznacza brak konieczności zrobienia czegoś, a nie konieczność nie zrobienia tego.

tłumaczenia:

• albański: (1.1) duhet
• angielski: (1.1) must, have to; (1.2) need to; (1.3) must
• arabski: (1.1) واجب
• chorwacki: (1.1) morati
• czeski: (1.1) muset
• dolnołużycki: (1.1) musaś
• duński: (1.1) skulle, måtte; (1.2) behøve
• esperanto: (1.1) devi
• francuski: (1.1) devoir
• hiszpański: (1.1) deber; (1.2) tener que
• holenderski: (1.1) moeten; (1.2) moeten
• interlingua: (1.1) deber
• niemiecki: (1.1,3) müssen; (1.2) brauchen
• norweski (bokmål): (1.1) måtte
• nowogrecki: (1.1) πρέπει, πρέπει να
• polski język migowy:
  (w zapisie SignWriting)

  (1.1-2)  ,    
• rosyjski: нужно, должен
• wilamowski: müsa
• włoski: (1.1) dovere

źródła: