zwierzę

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

zwierzę (język polski)[edytuj]

zwierzęta (1.1-2)
wymowa:
IPA[ˈzvʲjɛʒɛ], AS[zvʹi ̯eže] wymowa ?/i; lm  IPA[ˈzvʲjɛʒɛnta], AS[zvʹi ̯eženta]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) biol.  organizm cudzożywny o komórkach eukariotycznych, bez ściany komórkowej; zob.  też zwierzęta w Wikipedii
(1.2) pot.  zwierzę (1.1) niebędące człowiekiem
(1.3) przen.  człowiek nieokrzesany, brutalny
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1) Zwierzęta, choć nie wszystkie ich typy, jedynymi organizmami, u których występują układy mięśniowy i nerwowy.
(1.1) Człowiek udoskonalony przez cnotę jest najlepszym ze zwierząt.[1]
(1.2) Wcale nie jesteśmy tacy dużo lepsi od zwierząt.
(1.3) Nie zachowuj się jak zwierzę!
składnia:
kolokacje:
(1.2) zwierzę domowe / pociągowe / futerkowe / łowne • zwierzę dzikie / oswojonehodować / karmić / poić / głaskać / zabijać zwierzę(ta) • polować na zwierzęta • zwierzę biega / pasie się / poluje / śpiprawa zwierzątochrona zwierząt
synonimy:
(1.2) zwierz, zwierzak, starop.  źwierz, źwirz
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  zwierz m , zwierzyna f , zwierzyniec m , zezwierzęcenie n , zwierzęcość f 
zdrobn.  zwierzątko n 
zgrub.  zwierzak m 
czas.  zezwierzęcić się dk. 
przym.  zwierzęcy, zwierzyńcowy
przysł.  zwierzęco
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) prasł.   *zvěrь < prabałtosłowiański  *źwēris < praindoeur.   *ǵʰwer- • spokrewnione z czes.  zvěř, zvíře, słow.  zver, bułg.  звяр (zvjar), ukr.  звір (zvir), ros.  зверь (zverʹ)
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Arystoteles: Polityka I.1253a31