jedyny

jedyny (język polski)

wymowa:

IPA: [jɛˈdɨ̃nɨ], AS: [i ̯edỹny], zjawiska fonetyczne: nazal. nazalizacja  wymowa

znaczenia:

przymiotnik

(1.1) istniejący tylko w jednym egzemplarzu

(1.2) wyjątkowy, szczególny, niepowtarzalny

odmiana:

(1)

 

przypadek	liczba pojedyncza				liczba mnoga
	m.-os. rodzaj męskoosobowy/mzw rodzaj męskozwierzęcy	mrz rodzaj męskorzeczowy	f rodzaj żeński	n rodzaj nijaki	m.-os. rodzaj męskoosobowy	nm.-os. rodzaj niemęskoosobowy
mianownik	jedyny		jedyna	jedyne	jedyni	jedyne
dopełniacz	jedynego		jedynej	jedynego	jedynych
celownik	jedynemu		jedynej	jedynemu	jedynym
biernik	jedynego	jedyny	jedyną	jedyne	jedynych	jedyne
narzędnik	jedynym		jedyną	jedynym	jedynymi
miejscownik	jedynym		jedynej	jedynym	jedynych
wołacz	jedyny		jedyna	jedyne	jedyni	jedyne

przykłady:

(1.1) Na wojnie straciła swojego jedynego syna.

(1.2) Jesteś dla mnie jedyny.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik jedność, jedynka

licz. liczebnik jeden

przym. przymiotnik pojedynczy

zaim. zaimek jeden

part. partitivus jedynie

związki frazeologiczne:

jedyny w swoim rodzaju

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) only
• arabski: (1.1) وحيد ,أحد
• dolnołużycki: (1.1) jadnučki
• duński: (1.1) eneste, unik
• esperanto: (1.1) sola, ununura
• francuski: (1.1) seul, unique
• górnołużycki: (1.1) jenički
• hiszpański: (1.1) único
• jidysz: (1.1) איינציק (ejncik)
• niemiecki: (1.1) einzig
• nowogrecki: (1.1) μοναδικός
• ormiański: (1.1) միակ
• rosyjski: (1.1) единственный
• szwedzki: (1.1) enda; (1.2) unik
• włoski: (1.1-2) unico

źródła: