warunek
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] warunek (język polski)
wymowa: IPA: [vaˈrunɛk]
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) ograniczenie, bez którego coś nie jest możliwe
- (1.2) (tylko w liczbie mnogiej) sytuacja
- (1.3) (tylko w liczbie mnogiej) cechy fizyczne osoby, cechy charakteru lub jej doświadczenie
- (1.4) gwara studencka zaliczenie warunkowe roku
- (1.5) gwara studencka egzamin zaliczający rok
odmiana: (1.1,4,5) lp warun|ek, ~ku, ~kowik, ~ek, ~kiem, ~ku, ~ku; (1.1-5) lm ~ki, ~ków, ~kom, ~ki, ~kami, ~kach, ~ki przykłady:
- (1.1) Kupię ci tę zabawkę pod jednym warunkiem: będziesz grzeczny przez cały następny tydzień!
- (1.2) Dzisiaj na drogach były niesprzyjające warunki.
- (1.3) Mimo słabych warunków fizycznych został mistrzem olimpijskim w pływaniu.
- (1.4) Myślałem, że wyrzucą mnie ze studiów, a skończyło się na warunku.
- (1.5) Nie mogę pojechać z wami, mam warunek w przyszłym tygodniu.
składnia:
kolokacje: (1.1) spełnić/uwzględnić/przyjmować ~; (1.2) warunki mieszkaniowe/pogodowe/drogowe, warunki geopolitczne/ekonomiczne, uwzględniać/stwarzać warunki, mieć warunki do czegoś, dogodne/sprzyjające warunki; (1.3) mieć warunki do czegoś; (1.4) dostać ~; (1.5) zdać ~
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: przym. warunkowy, bezwarunkowy, uwarunkowany; czas. warunkować; przysł. warunkowo, bezwarunkowo
związki frazeologiczne: postawić warunek, warunki cieplarnianie, spartańskie warunki, dyktować warunki, warunki laboratoryjne
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:
