mistrz

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

mistrz (język polski)[edytuj]

Ulrich von Jungingen, wielki mistrz (1.3) zakonu krzyżackiego
wymowa:
IPA[mʲisṭʃ], AS[mʹisṭš], zjawiska fonetyczne: zmięk. wygł. udziąs.  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) osoba najlepsza w czymś
(1.2) najwyższy stopień kształcenia zawodowego; zob.  też mistrz w Wikipedii
(1.3) przełożony w niektórych zakonach rycerskich
(1.4) zwycięzca zawodów sportowych, w szczególności mistrzostw
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
zegarmistrz
(1.1) mistrz olimpijski/Polski/Europy/świata; mistrz ceremonii, mistrz gry, mistrz zen, mistrz wszechwag
(1.2) mistrz kowalstwa
(1.3) wielki mistrz
synonimy:
(1.1) as, maestro, koryfeusz
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
(1.1) wirtuoz
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  mistrzostwo n 
forma żeńska mistrzyni f 
przym.  mistrzowski
przysł.  mistrzowsko
związki frazeologiczne:
etymologia:
niem.  Meister[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 136.