mistrz
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
mistrz (język polski) [edytuj]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) osoba najlepsza w czymś
- (1.2) najwyższy stopień kształcenia zawodowego; zob. też mistrz w Wikipedii
- (1.3) przełożony w niektórych zakonach rycerskich
- (1.4) zwycięzca zawodów sportowych, w szczególności mistrzostw
- odmiana:
- (1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik mistrz mistrzowie dopełniacz mistrza mistrzów celownik mistrzowi mistrzom biernik mistrza mistrzów narzędnik mistrzem mistrzami miejscownik mistrzu mistrzach wołacz mistrzu mistrzowie
- przykłady:
- (1.1)
- składnia:
- kolokacje:
- zegarmistrz
- (1.1) ~ olimpijski/Polski/Europy/świata; mistrz ceremonii, mistrz gry, mistrz zen, mistrz wszechwag
- (1.2) ~ kowalstwa
- (1.3) wielki mistrz
- synonimy:
- (1.1) as
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. mistrzyni, mistrzostwo
- przym. mistrzowski
- przysł. mistrzowsko
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) master
- arabski: (1.1) بطل m, مولى m
- duński: (1.2,4) mester w
- fiński: (1.1) mestari, nuoriherra, oppi-isä
- francuski: (1.1) champion m, as m; (1.2-3) maître m
- hiszpański: (1.1) campeón m, as m; (1.2-3) maestro m
- jidysz: (1.1) מײַסטער m (majster)
- polski język migowy:
(w zapisie )
- szwedzki: (1.1-2) mästare w
- węgierski: (1.1) bajnok
- wilamowski: (1.1-2) master m
- włoski: (1.1) maestro m
- źródła:
