cecha

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] cecha (język polski)

wymowa: IPA: /'ʦɛxa/
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) parametr opisujący coś lub kogoś, mogący odróżniać to od innych przedmiotów lub osób

(1.2) mat. matematyka zob. cecha logarytmu

odmiana: (1.1-2) lp liczba pojedyncza cech|a, ~y, cesze, ~ę, ~ą, cesze, ~o; lm liczba mnoga ~y, ~, ~om, ~y, ~ami, ~ach, ~y przykłady:

(1.1) Specyficzną cechą samochodu Bolesława jest to, że psuje się zaraz po uruchomieniu.

składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.1) właściwość, parametr
antonimy: (1.2) mantysa
wyrazy pokrewne: (1.1) czas. czasownik cechować
związki frazeologiczne: (1.1) cecha logarytmu
etymologia: śwn. średnio-wysoko-niemiecki zēche (znak rozpoznawczy)^[1]
uwagi: tłumaczenia:

• angielski: (1.1) feature, property
• duński: (1.1) træk, egenskab, kendetegn, karaktertræk
• francuski: (1.1) marque f rodzaj żeński, trait m rodzaj męski, caractère m rodzaj męski; (1.2) caractéristique f rodzaj żeński
• grecki: (1.1) χαρακτηριστικό n rodzaj nijaki; (1.1-2) ιδιότητα f rodzaj żeński
• hiszpański: (1.1) rasgo m rodzaj męski, carácter m rodzaj męski; (1.2) característica f rodzaj żeński
• interlingua: (1.1) contramarca
• łaciński: (1.1) genus
• niemiecki: (1.1) Eigenschaft f rodzaj żeński, Merkmal n rodzaj nijaki
• portugalski: (1.1) atributo m rodzaj męski, característica f rodzaj żeński
• rosyjski: (1.1) черта f rodzaj żeński, признак m rodzaj męski, свойство n rodzaj nijaki
• szwedzki: (1.1) egenskap w rodzaj wspólny
• włoski: (1.1) caratteristica f rodzaj żeński

źródła:

1. ↑ Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 43, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008. ISBN 978-83-01-15588-9.