cecha
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] cecha (język polski)
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) parametr opisujący coś lub kogoś, mogący odróżniać to od innych przedmiotów lub osób
- (1.2) mat. zob.: cecha logarytmu
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik cecha cechy dopełniacz cechy cech celownik cesze cechom biernik cechę cechy narzędnik cechą cechami miejscownik cesze cechach wołacz cecho cechy
- składnia:
- synonimy:
- (1.1) właściwość, parametr
- antonimy:
- (1.2) mantysa
- związki frazeologiczne:
- (1.1) cecha logarytmu
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) feature, property
- arabski: (1.1) نعت, صفة ,خلة ,خاصة
- duński: (1.1) træk, egenskab, kendetegn, karaktertræk
- francuski: (1.1) marque f, trait m, caractère m; (1.2) caractéristique f
- hiszpański: (1.1) rasgo m, carácter m; (1.2) característica f
- interlingua: (1.1) contramarca
- łaciński: (1.1) genus
- niemiecki: (1.1) Eigenschaft f, Merkmal n
- nowogrecki: (1.1) χαρακτηριστικό n; (1.1-2) ιδιότητα f
- portugalski: (1.1) atributo m, característica f
- rosyjski: (1.1) черта f, признак m, свойство n
- szwedzki: (1.1) egenskap w
- wilamowski: (1.1) ocacha, karakter m
- włoski: (1.1) caratteristica f
- źródła:
- ↑ Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 43, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008. ISBN 978-83-01-15588-9.
