cecha

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

cecha (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈʦ̑ɛxa], AS[ceχa], wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) parametr opisujący coś lub kogoś, mogący odróżniać to od innych przedmiotów lub osób
(1.2) mat. zob.: cecha logarytmu
(1.3) st.pol. znamię, piętno[1]
(1.4) st.pol. poszewka na poduszkę[1]
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Specyficzną cechą samochodu Bolesława jest to, że psuje się zaraz po uruchomieniu.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) właściwość, parametr
antonimy:
(1.2) mantysa
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
(1.1) czas. cechować
związki frazeologiczne:
(1.1) cecha logarytmu
etymologia:
(1.1-3) niem. Zeichen od śwn. zēche (znak rozpoznawczy)[2][3]
(1.4) niem. Zieche z grec. thēkē (teka)[3]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 hasło cecha w: Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. I, s. 257, Warszawa 1900–1927.
  2. Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 43, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, ISBN 978-83-01-15588-9.
  3. 3,0 3,1 hasło cecha w: Aleksander Brückner, Słownik etymologiczny języka polskiego, Kraków, Krakowska Spółka Wydawnicza, 1927.