egzamin

egzamin (język polski)

egzamin (1.1)

wymowa:

wymowa, IPA: [ɛɡˈzãmʲĩn], AS: [egzãmʹĩn], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • nazal. nazalizacja 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) procedura sprawdzania wiedzy teoretycznej lub praktycznej

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	egzamin	egzaminy
dopełniacz	egzaminu	egzaminów
celownik	egzaminowi	egzaminom
biernik	egzamin	egzaminy
narzędnik	egzaminem	egzaminami
miejscownik	egzaminie	egzaminach
wołacz	egzaminie	egzaminy

przykłady:

(1.1) Do egzaminu z fonologii przygotowywałem się pół roku.

składnia:

(1.1) ~ z D. dopełniacz

kolokacje:

(1.1) zdać/oblać ~ • przystąpić do ~u • egzamin wstępny

synonimy:

(1.1) test, sprawdzian

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik egzaminator

czas. czasownik egzaminować

przym. przymiotnik egzaminacyjny

związki frazeologiczne:

egzamin dojrzałości

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) exam, test
• arabski: (1.1) امتحان
• baskijski: (1.1) azterketa
• białoruski: (1.1) экзамен m rodzaj męski
• duński: (1.1) eksamen w rodzaj wspólny, prøve w rodzaj wspólny
• fiński: (1.1) tentti
• francuski: (1.1) examen m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1) examen m rodzaj męski
• interlingua: (1.1) examine
• islandzki: (1.1) próf n rodzaj nijaki
• japoński: (1.1) 試験 (しけん)
• koreański: (1.1) 시험
• niemiecki: (1.1) Prüfung f rodzaj żeński, Examen n rodzaj nijaki
• nowogrecki: (1.1) εξέταση f rodzaj żeński
• polski język migowy:
  (w zapisie SignWriting)

  (1.1) , egzaminy:
• rosyjski: (1.1) экзамен m rodzaj męski
• słowacki: (1.1) skúška
• suahili: (1.1) mtihani
• szwedzki: (1.1) examen w rodzaj wspólny
• włoski: (1.1) esame m rodzaj męski

źródła: