charakter
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
zobacz też: Charakter
[edytuj] charakter (język polski)
wymowa: IPA: [xaˈraktɛr] wymowa
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) psych. zespół cech psychicznych danej osoby
- (1.2) zespół cech wyróżniających dany przedmiot lub zjawisko od innych tego samego rodzaju
odmiana: (1.1-2) charakt|er, ~eru, ~erowi, ~er, ~erem, ~erze, ~erze; lm (1.1) ~ery, ~erów, ~erom, ~ery, ~erami, ~erach, ~ry przykłady:
- (1.1) Maria ma okropny charakter, trudno z nią mieszkać.
- (1.2) Moja działalność ma charakter czysto społeczny.
składnia:
kolokacje: cecha ~u (~ystyczna), ~ pisma
synonimy: (1.1) osobowość
antonimy:
wyrazy pokrewne: przym. charakterowy, charakterystyczny; czas. charakteryzować
związki frazeologiczne: czarny charakter
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:
- angielski: (1.1) character, personality
- duński: (1.1,2) karakter w; (1.2) personlighed w
- esperanto: (1.1) karaktero
- francuski: (1.1) caractère m
- grecki: (1.1-2) χαρακτήρας m
- hiszpański: (1.1) carácter m
- islandzki: (1.1) persónuleiki m, skapgerð f
- jidysz: (1.1) טבֿע f (tewe) (1.1-2) כאַראַקטער m (charakter)
- niemiecki: (1.1-2) Charakter m
- rosyjski: (1.1) характер m, природа f; (1.2) характер m
- suahili: (1.1) isimu
- szwedzki: (1.1-2) karaktär w
- włoski: (1.1) carattere m
