charakter
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] charakter (język polski)
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) psych. zespół cech psychicznych danej osoby
- (1.2) zespół cech wyróżniających dany przedmiot lub zjawisko od innych tego samego rodzaju
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik charakter charaktery dopełniacz charakteru charakterów celownik charakterowi charakterom biernik charakter charaktery narzędnik charakterem charakterami miejscownik charakterze charakterach wołacz charakterze charaktery - (1.2)
przypadek liczba pojedyncza mianownik charakter dopełniacz charakteru celownik charakterowi biernik charakter narzędnik charakterem miejscownik charakterze wołacz charakterze
- przykłady:
- (1.1) Maria ma okropny charakter, trudno z nią mieszkać.
- (1.2) Moja działalność ma charakter czysto społeczny.
- składnia:
- synonimy:
- (1.1) osobowość
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- przym. charakterowy, charakterystyczny
- czas. charakteryzować
- związki frazeologiczne:
- czarny charakter
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) character, personality
- arabski: (1.1) خلق
- duński: (1.1,2) karakter w; (1.2) personlighed w
- esperanto: (1.1-2) karaktero
- francuski: (1.1) caractère m
- hiszpański: (1.1) carácter m
- islandzki: (1.1) persónuleiki m, skapgerð f
- jidysz: (1.1) טבֿע f (tewe) (1.1-2) כאַראַקטער m (charakter)
- niemiecki: (1.1-2) Charakter m
- nowogrecki: (1.1-2) χαρακτήρας m
- polski język migowy:
(w zapisie )
- rosyjski: (1.1) характер m, природа f; (1.2) характер m
- suahili: (1.1) isimu
- szwedzki: (1.1-2) karaktär w
- wilamowski: (1.1-2) karakter m
- włoski: (1.1) carattere m
- źródła:
