tył
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] tył (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) część czegoś najdalej od przodu
- (1.2) cześć ciała przeciwległa do frontu głowy; u człowieka z tej strony co plecy, u zwierząt z tej strony co zad lub ogon
- (1.3) miejsce znajdujące się przeciwnie do kierunku patrzenia; po stronie przeciwnej do rzeczywistego lub oczekiwanego kierunku ruchu
- (1.4) eufem. tyłek
- (1.5) eufem. fragment ubrania zakrywający pośladki
- (1.6) gw. studencka brak zaliczenia[1]
odmiana: lp ty|ł, ~łu, ~łowi, ~ł, ~łem, ~le, ~le; lm tył|y, ~ów, ~om, ~y, ~ami, ~ach, ~y przykłady:
- (1.1) Na tyłach tamtego budynku znajduje się salon fryzjerski.
- (1.1) Krystyna usiadła w tyle samochodu, gdyż zawsze się bała siedzieć na przednim siedzeniu.
- (1.2) Długie włosy spięte z tyłu ładnie wyglądają.
- (1.3) Przestań przechylać krzesło w tył bo spadniesz!
- (1.4) Nadstaw tył, zasłużyłeś na lanie za te oceny!
- (1.5) Prałam dziś twoje dżinsy i zobaczyłam, że przetarł się w nich cały tył.
składnia:
kolokacje: (1.1) ~ domu; (1.2) zaczesywać włosy do ~u ■ ~ głowy
synonimy:
antonimy: (1.1) przód, front
wyrazy pokrewne: przym. tylny; rzecz. tyłek, tyłeczek, tyły
związki frazeologiczne: mieć tyły, być do tyłu, zostać w tyle, z tyłu liceum, z przodu muzeum, iść tyłem, wystawić kogoś tyłem do wiatru
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:
źródła:
- ↑ Maciej Czeszewski, Słownik polszczyzny potocznej, s. 320, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14631-1, ISBN 978-83-01-14631-3.
