ogon
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] ogon (język polski)
wymowa: IPA: [ˈɔɡɔn]
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) zool. część ciała niektórych zwierząt, składająca się z włosów, piór lub kręgów.
- (1.2) końcowa część jakiegoś przedmiotu
- (1.3) pot. długa kolejka
- (1.4) w środowisku aktorskim rola drugoplanowa, na poły statystowanie
odmiana: (1) lp ogon, ~a, ~owi, ~, ~em, ~ie, ~ie; lm ~y, ~ów, ~om, ~y, ~ami, ~ach, ~y
przykłady:
- (1.1) Ten pies wesoło merda ogonem .
- (1.2) Ogon samolotu. Ogon komety.
- (1.3) Do sklepu od rana oczekuje długi ogon klientów.
- (1.4) Ogonów nikt grać nie lubi.
składnia:
kolokacje: (1.1) merdać ~em
synonimy: (1.1) odwłok, kita; (1.2) tył
antonimy: (1.2) przód
wyrazy pokrewne: zdrobnienie ogonek
związki frazeologiczne: (1.1) odwracać kota ogonem, trząść się jak barani ogon, łapać dwie sroki za ogon, przyczepić się jak rzep do psiego ogona, koński ogon, schować ogon pod siebie, siedzieć komuś na ogonie; (1.2) wlec się w ogonie
uwagi: zobacz też: Indeks:Polski - Zwierzęta
tłumaczenia:
- angielski: (1.1-2) tail; (1.3) queue
- bułgarski: (1.1, 1.3) опашка f
- duński: (1.1-2) hale; (1.3) kø
- esperanto: (1.1) vosto
- francuski: (1.1-3) queue f
- grecki: (1.1-3) ουρά f
- hiszpański: (1.1-3) cola f, (1.1) rabo m
- islandzki: (1.1) sporður (ryby), tagl (konia), stél (ptaka), hali (krowy), skott (psa), rófa (kota) (1.3) biðröð
- japoński: (1.1) 尻尾 (しっぽ)
- macedoński: (1.1) опашка f
- niemiecki: (1.1-2) Schwanz m; (1.3) Schlange f
- portugalski: (1.1-1.2) rabo m, cauda f
- rosyjski: (1.1, 1.3) хвост m
- ukraiński: (1.1, 1.3) хвіст m
- węgierski: (1.1) farok
- włoski: (1.1) coda f
[edytuj] ogon (slovio)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik
- (1.1) ogień
odmiana: (1.1) lm ogonis
przykłady:
- (1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: zapis cyrylicą огон
