front

front (język polski)

front (1.2)

front (1.3)

front (1.5) samochodu

wymowa:

IPA: [frɔ̃nt], AS: [frõnt], zjawiska fonetyczne: nazal. nazalizacja  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) wojsk. wojskowość rejon działań wojennych; zob. zobacz też front (wojsko) w Wikipedii

(1.2) bud. budownictwo przód budynku

(1.3) meteorol. meteorologia strefa między dwiema masami powietrza; zob. zobacz też front meteorologiczny w Wikipedii

(1.4) zgromadzenie partii lub osób pod jednym wspólnym programem

(1.5) przód, przednia część

(1.6) związek kilku armii objętych połączonym dowództwem

odmiana:

(1.1-6)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	front	fronty
dopełniacz	frontu	frontów
celownik	frontowi	frontom
biernik	front	fronty
narzędnik	frontem	frontami
miejscownik	froncie	frontach
wołacz	froncie	fronty

przykłady:

(1.1) Jego brat zginął na froncie podczas II wojny światowej.

(1.2) Właściciel pomalował front kamienicy na różowo.

(1.3) Nad wschodnią częścią kraju będzie jeszcze przemieszczał się zimny front.

(1.4) Wczoraj powołany został front jedności narodowej.

składnia:

kolokacje:

(1.3) front meteorologiczny / atmosferyczny • front ciepły / chłodny / zokludowany / stacjonarny / burzowy • front przechodzi / zanika

synonimy:

(1.2) fronton

antonimy:

(1.1) tył

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik fronton m rodzaj męski, frontowiec m rodzaj męski

przym. przymiotnik frontowy

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

zob. zobacz też front w Wikipedii

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) front, battlefront; (1.3) weather front
• francuski: (1.1) front m rodzaj męski; (1.2) front m rodzaj męski; (1.3) front m rodzaj męski; (1.4) front m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1) frente m rodzaj męski; (1.2) fachada f rodzaj żeński, frontis m rodzaj męski; (1.3) frente m rodzaj męski; (1.4) frente m rodzaj męski; (1.5) cara f rodzaj żeński, frente f rodzaj żeński, delantera f rodzaj żeński
• nowogrecki: (1.1) μέτωπο n rodzaj nijaki; (1.2) όψη f rodzaj żeński, πρόσοψη f rodzaj żeński, φάτσα f rodzaj żeński; (1.3) μέτωπο n rodzaj nijaki; (1.4) μέτωπο n rodzaj nijaki; (1.5) όψη f rodzaj żeński, πρόσοψη f rodzaj żeński, φάτσα f rodzaj żeński
• szwedzki: (1.2) front w rodzaj wspólny; (1.5) front w rodzaj wspólny

źródła:

front (język angielski)

wymowa:

IPA: /fɹʌnt/

wymowa amerykańska

znaczenia:

rzeczownik

(1.1) przód

(1.2) wojsk. wojskowość front

(1.3) archit. architektura, architektoniczny front

(1.4) daw. dawniej, dawny początek

czasownik

(2.1) napotkać, skonfrontować

(2.2) być z przodu czegoś

(2.3) być zwróconym przodem do czegoś

przymiotnik

(3.1) przedni

(3.2) wojsk. wojskowość frontowy

odmiana:

przykłady:

(3.1) I have to replace both front wheel bearings. → Muszę wymienić łożyska w przednich kołach.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik frontage

przym. przymiotnik upfront

przysł. przysłówek upfront

czas. czasownik upfront

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła:

front (esperanto (morfem))

wymowa:

znaczenia:

morfem

(1.1) front, przód

odmiana:

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pochodne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła:

front (język francuski)

wymowa:

wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) przód

(1.2) front

odmiana:

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła:

front (język szwedzki)

wymowa:

wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj wspólny

(1.1) front, przód

odmiana:

(1.1) en front, fronten, fronter, fronterna

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

(1.1) frontalkrock

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła: