front
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] front (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) wojsk. rejon działań wojennych; zob. też front (wojsko) w Wikipedii
- (1.2) bud. przód budynku
- (1.3) meteorol. strefa między dwiema masami powietrza; zob. też front meteorologiczny w Wikipedii
- (1.4) zgromadzenie partii lub osób pod jednym wspólnym programem
- (1.5) przód, przednia część
- (1.6) związek kilku armii objętych połączonym dowództwem
odmiana: przykłady:
- (1.1) Jego brat zginął na froncie podczas II wojny światowej.
- (1.2) Właściciel pomalował front kamienicy na różowo.
- (1.3) Nad wschodnią częścią kraju będzie jeszcze przemieszczał się zimny front.
- (1.4) Wczoraj powołany został front jedności narodowej.
składnia:
kolokacje: (1.3) ~ meteorologiczny/atmosferyczny, ~ ciepły/chłodny/zokludowany/stacjonarny, ~ przechodzi
synonimy: (1.2) fronton, fasada
antonimy:
wyrazy pokrewne: (1.1) przym. frontowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
- angielski: (1.1) front, battlefront; (1.3) weather front
- francuski: (1.1-4) front m
[edytuj] front (esperanto)
znaczenia:
morfem
przykłady:
- (1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pochodne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:

