budzić

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

[edytuj] budzić (język polski)

wymowa:
IPA[ˈbuʥ̑iʨ̑], AS[buʒ́ić], zjawiska fonetyczne: zmięk.  wymowa ?/i
znaczenia:

czasownik niedokonany (dk.  brak)

(1.1) przerywać czyjś sen
(1.2) wywoływać jakieś uczucia

czasownik zwrotny niedokonany budzić się (dk.  brak)

(2.1) przestawać spać
odmiana:
(1.1-2) koniugacja VIa
(2.1) koniugacja VIa
przykłady:
(1.1) Mama budzi mnie rano do szkoły.
(1.2) Ta sprawa budzi moje wątpliwości.
składnia:
kolokacje:
(1.2) budzić strach / odrazę / oburzenie / zainteresowanie / zachwyt
synonimy:
(1.2) wzbudzać, wywoływać
antonimy:
wyrazy pokrewne:
czas.  obudzić dk. , wzbudzić dk. 
rzecz.  budzik m , budzenie n , pobudka f 
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Współpraca
Narzędzia
W innych językach